Сураи Аль-Хадид — Оят 4

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «الْعَرْشِ»: Арши Худованд, ки махлуқи бузург аст ва болотар аз ҳамаи махлуқот қарор дорад.

— «اسْتَوَىٰ»: Баромад ва боло рафт ба гунае, ки сазовори бузургии Ӯст.

— «يَلِجُ»: Дохил мешавад.

— «يَعْرُجُ»: Болораванда мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло он Зотест, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид. Ин шаш рӯз аз рӯзи якшанбе оғоз ёфта, ба рӯзи ҷумъа анҷом ёфт. Ҳол он ки Ӯ тавоност дар камтар аз як чашмзадан онҳоро биёфаринад, аммо ин корро ба хотири ҳикмате анҷом дод. Сипас баъд аз офариниши осмонҳо ва замин, бар Арш баромад ва боло рафт ба гунае, ки сазовори бузургӣ ва ҷалоли Ӯст, на ба гунаи махлуқот.

Ӯ медонад он чиро, ки ба замин дохил мешавад, аз борон, тухм ва ғайра, ва он чиро, ки аз замин берун меояд, аз растаниҳо, маъданҳо ва ғайра. Ҳамчунин медонад он чиро, ки аз осмон фурӯд меояд, аз борон, ваҳй, фариштагон ва ғайра, ва он чиро, ки ба сӯи осмон боло меравад, аз фариштагон, аъмоли бандагон ва рӯҳҳои онҳо.

Ва Ӯ бо шумост, эй мардум, дар ҳар ҷое, ки бошед, бо илми худ, ки ҳеҷ чиз аз шумо бар Ӯ пӯшида нест. Ва Худованд ба он чи шумо мекунед, биност, ҳеҷ чиз аз аъмоли шумо аз Ӯ пинҳон намемонад ва ба зудӣ шуморо ба он ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тавоное дорад, ки ҳама чизро биёфаринад, ҳатто агар бихоҳад, дар як лаҳза, аммо бо ҳикмати худ корҳоро бо тадриҷ анҷом медиҳад.

— Илми Худованд ҳама чизро фаро гирифтааст: ҳар чизе, ки ба замин дохил мешавад ва аз он берун меояд, ҳар чизе, ки аз осмон фурӯд меояд ва ба он боло меравад, ҳамаро медонад.

— Худованд ҳамеша бо бандагони худ аст, бо илми худ, дар ҳар ҷое, ки бошанд, ва ин боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои мӯъминон аст.

— Ин оят моро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши осмонҳо ва замин даъват мекунад, ки ин худ далели бузургии Худованд аст.

— Ҳисоби аъмол ва ҷазо дар пеши Худованд ҳатмист, зеро Ӯ ба ҳамаи корҳои мо биност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест. Ин моро ба некӯкорӣ ва парҳезгорӣ тарғиб мекунад.