Сураи Аль-Муджадиля — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَوَلَّوْا: дӯст доштанд, пайравӣ карданд, ҳамдил шуданд.
• قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِم: гурӯҳе, ки Худо бар онҳо ғазаб кардааст — яҳудиён.
• مَّا هُم مِّنكُمْ وَلَا مِنْهُمْ: онҳо на аз шумо ҳастанд ва на аз онҳо.
• يَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ: ба дурӯғ қасам мехӯранд.
• وَهُمْ يَعْلَمُونَ: дар ҳоле ки худ медонанд (ки дурӯғ мегӯянд).

1. Тафсири оят:

Оё надидӣ ва огоҳ нашудӣ — эй Паёмбар — ба ҳоли он мунофиқоне, ки гурӯҳеро дӯст гирифтанд ва бо онҳо ҳамдил шуданд, ки Худованд бар онҳо ба сабаби куфру гуноҳҳояшон ғазаб кардааст? Онҳо яҳудиён ҳастанд. Ин мунофиқон на аз мӯъминон ҳастанд ва на аз яҳудиён; балки дар миёни ду гурӯҳ саргардону дудилаанд — на ба инҳо тааллуқ доранд ва на ба онҳо. Онҳо бо қасами дурӯғ қасам мехӯранд, ки гӯё мусулмонанд ва хабарҳои мусулмононро ба яҳудиён намерасонанд, дар ҳоле ки худашон медонанд, ки дар қасамҳояшон дурӯғгӯ ҳастанд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки мунофиқӣ ва дудилагӣ хислати бад аст ва ба нестӣ мебарад.
• Мусулмон бояд дӯстии худро бо касоне, ки бар зидди Худо ва дини Ӯ ғазабоваранд, огоҳона интихоб кунад.
• Дурӯғ ва қасами дурӯғ ҳатто барои нигоҳ доштани намуди мусулмонӣ ҷоиз нест; ростқавлӣ асоси имон аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳама чизро медонад ва мунофиқонро ошкор мекунад, пас банда бояд аз риё ва дуругӣ эҳтиёт кунад.
• Ва оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷамъи мусулмонон содиқ бошем ва аз ҳар гуна ҳамдилӣ бо душманони дини Худо дурӣ ҷӯем, то дили мо равшан ва имони мо пок бимонад.