Сураи Аль-Анам — Оят 157

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَيِّنَةٌ — ҳужҷати равшан ва ошкор.
• صَدَفَ — рӯй гардонд, ирёз кард.
• يَصْدِفُونَ — рӯй мегардонанд, ирёз мекунанд.
• سَوْءُ الْعَذَابِ — азоби сахт ва бад.

1. Тафсири оят:

Ин оят барои он аст, ки мардум баҳона наоранд ва нагӯянд: «Агар ба мо низ китобе нозил мешуд, мисли он ки ба яҳудиён ва насрониён нозил шуд, мо аз онҳо бештар роҳи рост мегирифтем ва дурусттар мерафтем». Пас, аллакай аз ҷониби Парвардигори шумо ҳужҷати равшан, яъне Қуръони карим, ки бо забони худи шумо нозил шудааст, омад. Ин китоб ҳидоят ва роҳнамоист ба сӯи ҳақ, ва раҳматест барои ин уммат. Пас, дигар баҳона ва узрҳои беасос наоред.

Пас, кадом кас аз он шахсе золимтар ва ситамкортар аст, ки оятҳои Худоро дурӯғ мешуморад ва аз онҳо рӯй мегардонад? Ба зудӣ касоне, ки аз оятҳои Мо рӯй мегардонанд, ба сабаби ҳамин ирёзи худ азоби сахт ва бадро ҷазо хоҳем дод.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ба бандагони худ узр ва баҳона намегузорад, балки ҳужҷати равшанро барояшон мефиристад, то ҳеҷ кас рӯзи қиёмат натавонад бигӯяд, ки ба ман китоб нарасидааст.
• Қуръони карим ҳидоят, раҳмат ва нур аст барои касоне, ки онро қабул мекунанд ва ба он амал менамоянд.
• Ирёз ва рӯй гардондан аз оятҳои Худо аз бузургтарин зулм ва ситам аст, ва ин кор сабаби азоби дардовар мегардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем, аз он пайравӣ намоем ва аз рӯй гардондан аз он эҳтиёт кунем, зеро дар он саодати дунё ва охират аст.