سورت ملک — آیت 11

د مهمو کلمو معناګانې:

• فَسُحْقًا: لرې والى، د رحمت څخه پرده والى، تباهي او هلاکت.

د آيت تفسير:

کله چې د دوزخ اوسېدونکي په دوزخ کې داخل شي او د دوزخ سخت عذاب وويني، نو هلته به پر خپلو ځانونو اعتراف وکړي چې دوی په حق لارې کې تکذيب او کفر کړی و، او دا اعتراف به د دوی د خپل ګناه او کفر په اړه وي. خو دا اعتراف به د دوی لپاره هېڅ ګټه نه لري، ځکه چې د عذاب وخت تېر شوی او د توبې دروازه بنده شوې ده. نو پر دوی به د رحمت دروازې تړل کېږي او د الله له رحمت څخه به لرې او پردي شي. دوی ته به وويل شي: "لرې والى دې وي د دوزخ د اوسېدونکو لپاره!" دا دعا او لعنت دی پر هغو کسانو چې د الله له رحمت څخه محروم شوي دي.

فايدې او عبرتونه:

1. د قيامت په ورځ به کافرانو او مجرمانو ته د دوی د ګناهونو اعتراف ورکول کېږي، خو دا اعتراف به د دوی لپاره ګټه نه لري، ځکه چې د توبې وخت تېر شوی دی. نو بايد انسان په دې دنيا کې له مرګ مخکې توبه وباسي او خپل ګناهونه پرېږدي.
2. د الله له رحمت څخه لرې والى او پرده والى تر ټولو ستر عذاب دی، او دا د هغو کسانو برخليک دی چې د الله آيتونه او د هغه رسولان دروغجن ګڼي.
3. دا آيت موږ ته د الله له عذاب څخه وېره او د هغه له رحمت څخه هيله راکوي، او موږ ته يادونه کوي چې بايد د الله په آيتونو ايمان راوړو او د هغه د احکامو پيروي وکړو، ترڅو د دوزخ له عذاب څخه وژغورل شو.
4. په دې آيت کې د کافرانو د بد پايلې يادونه شوې ده، چې دا د مؤمنانو لپاره عبرت او نصيحت دی چې په خپل ايمان او عمل کې ثابت قدمه پاتې شي.