سوره ملک — آیه 11

معانی کلمات:

• سُحْقًا: به معنای دوری و هلاکت است؛ یعنی «دور باد!» و در اینجا دعای عذاب و دوری از رحمت خداوند است.
• السَّعِیر: آتش شعلهور و سوزان که نامی از نامهای جهنم است.

تفسیر آیه:

در این آیه، خداوند متعال از حال اهل جهنم خبر میدهد که پس از آنکه عذاب را به چشم خود میبینند و دیگر هیچ راه فراری ندارند، به ناچار به گناهان خود اعتراف میکنند و میگویند: «ما تکذیبکنندگان و کافران بودیم.» اما این اعتراف در آن لحظه هیچ سودی برایشان ندارد، زیرا زمان توبه و بازگشت گذشته است و اعترافِ از روی اجبار و ناچاری، نه تنها بخششی به همراه ندارد، بلکه بر حسرت و اندوه آنان میافزاید. سپس خداوند با لحنی تهدیدآمیز و به صورت دعا بر ضد آنان میفرماید: «دور بادند و نابود شوند اهل آتش شعلهور!» یعنی آنان از رحمت خداوند چنان دورند که هیچ امیدی به نجات ندارند و هلاکت و عذاب، سزای قطعی آنان است.

فواید و پیامهای آیه:

• اعتراف به گناه در حالی که عذاب را میبینی، نشانه پشیمانی واقعی نیست؛ پشیمانی حقیقی آن است که انسان پیش از فرا رسیدن مرگ و قیامت، از گناه خود توبه کند و به درگاه خدا بازگردد.
• این آیه هشداری است برای همه ما که در دنیا فرصت داریم؛ پس نباید با تکذیب آیات الهی و سرکشی در برابر فرمانهای او، خود را به چنین سرنوشت شومی دچار کنیم.
• رحمت خداوند واسع است و درِ توبه تا آخرین لحظه عمر باز است؛ اما کسی که با لجاجت و کفر از این رحمت روی برگرداند، سرانجامش دوری از خدا و آتش سوزان خواهد بود. پس بیاییم از همین امروز، با ایمان و عمل صالح، خود را از چنین عاقبتی نجات دهیم و به سوی رحمت بیپایان پروردگار بشتابیم.