Surja El-Mulk — Ajet 11

Kuptimet e fjalëve:

• فَاعْتَرَفُوا: e pranuan dhe e dëshmuan haptazi.
• بِذَنبِهِمْ: me fajin e tyre, pra me mosbesimin dhe përgënjeshtrimin.
• فَسُحْقًا: largim e mëshirë nga mëshira e Allahut.
• لِأَصْحَابِ السَّعِيرِ: për banorët e zjarrit të ndezur flakë.

Tefsiri i ajets:

Pasi banorët e Xhehennemit dëgjojnë dëshminë e engjëjve kundër tyre dhe e shohin realitetin e dënimit, ata e pranojnë haptazi fajin e tyre dhe e dëshmojnë se e merituan këtë dënim për shkak të mosbesimit dhe përgënjeshtrimit të tyre ndaj të Dërguarve. Por ky pranim në atë moment nuk u sjell dobi, sepse tashmë ka kaluar koha e pendimit dhe e veprave të mira. Prandaj, ata dënohen me mallkim dhe largim të madh nga mëshira e Allahut, duke qenë banorë të përhershëm të zjarrit flakërues. Kjo është një thirrje mallkimi kundër tyre, që do të thotë: larg qofshin nga çdo e mirë dhe nga mëshira e Zotit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Pranimi i fajit dhe pendimi duhet të bëhen në kohën e duhur, para se të vijë momenti kur pranimi nuk sjell dobi. Allahu i pranon pendimet e robërve të Tij sa janë gjallë, por pas vdekjes nuk ka më kthim.
2. Ky ajet na mëson se mosbesimi dhe përgënjeshtrimi i të Dërguarve është shkaku më i madh i shkatërrimit dhe i largimit nga mëshira e Allahut.
3. Në këtë ajet ka një paralajmërim të fortë për çdo njeri që të mos mashtrohet nga jeta e kësaj bote, sepse fundi i atyre që mohojnë të vërtetën është mallkimi dhe zjarri.
4. Ajeti na nxit që ta shfrytëzojmë jetën tonë në bindje ndaj Allahut dhe në ndjekjen e rrugës së drejtë, që të shpëtojmë nga ai fund i tmerrshëm dhe të fitojmë kënaqësinë e Tij në Xhennet.