Сураи Аль-Калам — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

• «مَا لَكُمْ»: Шумо чи шудаед? Чӣ шуд шуморо? (ибораи тааҷҷуб ва инкор).
• «كَيْفَ تَحْكُمُونَ»: Чӣ гуна ҳукм мекунед? Чӣ тавр доварӣ мекунед?

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима идомаи саволест, ки ба мушрикон ва кофирон дода шудааст. Худованд ба онҳо мегӯяд: оё мо бандагони фармонбардору итоаткунандаро монанди кофирон ва гуноҳкорон қарор медиҳем? Ин ҳаргиз чунин нест. Пас шумо чӣ шудаед, ки чунин ҳукми носазо ва каҷ медиҳед? Чӣ гуна доварӣ мекунед, ки муъминони тоаткунандаро бо кофирон баробар мешуморед? Ин ҳукми шумо ҳукми фосиду нодуруст аст. Худованд дар ин оят аз ҳукми онҳо тааҷҷуб мекунад ва онро аз ҳақиқат дур медонад. Ин як саволи инкорӣ ва тааҷҷубовар аст, ки ба онҳо нишон медиҳад, ки ҳукми онҳо асос надорад ва бо адлу ҳикмати Худо мухолиф аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳукм ва доварии худро бояд бар асоси адлу инсоф ва ҳақиқат бунёд кунем, на бар асоси ҳавои нафс ва таассуб.
• Худованд одил аст ва ҳаргиз бандагони фармонбардору кофиронро баробар қарор намедиҳад; ин боиси умедворӣ ва рғбати мӯъминон ба тоат ва ибодат мегардад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба сухани Худо гӯш диҳем ва аз ҳукмҳои носазо ва беасос дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳикмат ва адолат аст ва моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ҳақро бишиносем ва аз ботил парҳез кунем.