Сураи Аль-Калам — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

• أَيْمَانٌ: ҷамъи «ямин» — савгандҳо, аҳду паймонҳо.
• بَالِغَةٌ: расида, комил, устувор ва қатъӣ — яъне савгандҳое, ки ба анҷом расидаанд ва ҳатман иҷро мешаванд.
• تَحْكُمُونَ: ҳукм мекунед, яъне он чизеро, ки худатон барои худ муқаррар мекунед.

1. Тафсири оят:

Оё шумо савгандҳо ва аҳдҳои устуворе бар Зоти Мо доред, ки то рӯзи қиёмат боқӣ монанд ва Мо ҳатман онҳоро иҷро кунем? Оё Мо ба шумо савганд ёда кардаем, ки ҳар чизеро, ки худатон барои худ ҳукм мекунед ва мехоҳед, ҳатман ба шумо бидиҳем? Ин оят ҷавоби радди гуфтаҳои беасоси кофирон аст, ки бе ягон далел ва ҳуҷҷат даъво мекарданд, ки дар охират низ монанди дунё ба онҳо неъматҳо дода мешавад ва аз азоб наҷот меёбанд. Худованд бо ин сухан ба онҳо мефаҳмонад, ки чунин аҳду паймон ва савганде вуҷуд надорад, ки то рӯзи қиёмат бар Ӯ ҳатмӣ бошад, ва он чиро, ки онҳо барои худ ҳукм мекунанд, ҳеҷ асосе надорад. Ин ҳама танҳо орзуву хоҳишҳои беасоси онҳост, на ҳақиқат.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон набояд бе далел ва ҳуҷҷат даъвои чизеро кунад, ки ҳақ надорад, зеро Худованд ҳар даъвоеро бо адолат баррасӣ мекунад.
• Ҳақиқати рӯзи қиёмат танҳо ба дасти Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад бо орзуву хоҳиши худ сарнавишти охирати хешро муайян кунад.
• Ин оят моро ба таваккул ва таслим ба ҳукми Худованд даъват мекунад ва меомӯзад, ки наҷот ва саодат танҳо дар итоати Ӯ ва пайравӣ аз роҳи рост аст.
• Қуръон бо чунин баёни равшан ва мантиқӣ дили инсонро ба сӯи ҳақиқат ҷалб мекунад ва ӯро аз гумроҳӣ ва худписандӣ нигоҳ медорад.