Сураи Аль-Калам — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «بِأَييِّكُمُ»: дар кадоме аз шумо.

— «الْمَفْتُونُ»: девона, маҷнун; ё касе ки фитна шудааст ва ақлашро аз даст додааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд ба Пайғамбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва кофирон мефармояд: ба зудӣ ҳақиқат ошкор мешавад ва ҳама мебинанд, ки девонагӣ ва фитна дар кадом тараф аст. Оё дар тарафи Муҳаммад (с.а.с.) ва ёронаш аст, ё дар тарафи АбуҶаҳл ва ҳамфикрони ӯ? Ҳангоме ки ҳақ равшан гардад, маълум мешавад, ки кадом гурӯҳ дар гумроҳӣ ва ноақлӣ қарор дорад. Ҳарф «б» дар ин ҷо барои пайваст кардани маъно омадааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ҳақиқат ҳатман рӯзе ошкор мешавад ва ҳар кас ҷои худро дар он мебинад.

— Ин оят боиси тасаллии дили Пайғамбар (с.а.с.) ва мӯъминон аст, ки тӯҳмати девонагӣ ба онҳо беасос буда, ба худи кофирон бармегардад.

— Даъвати оят ба сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ аст, то ин ки доварӣ ба Худованд вогузор шавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва паёмбарон бовар кунем, зеро ҳақиқати онҳо ҳамеша пирӯз аст ва ботил ҳаргиз пойдор намемонад.