Сураи Аль-Калам — Оят 7

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «ضَلَّ»: гумроҳ шуд, аз роҳи рост берун рафт.

— «سَبِيلِهِ»: роҳи Ӯ, яъне роҳи ҳақ ва ҳидояти Худо.

— «الْمُهْتَدِينَ»: ҳидоятёфтагон, онҳое ки роҳи ростро ёфтаанд.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — худаш беҳтар медонад, ки кӣ аз роҳи Ӯ гумроҳ шудааст ва кӣ ба роҳи ҳақ ҳидоят ёфтааст. Ӯ аз ҳама огоҳтар аст ба ҳолати онҳое ки аз роҳи дин ва ҳидоят дур шудаанд, ва низ аз ҳама донотар аст ба ҳолати онҳое ки ба роҳи рост расидаанд. Пас Худованд ҳам гумроҳонро мешиносад ва ҳам ҳидоятёфтагонро, ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест. Ӯ мебинад, ки душманони ту гумроҳ шудаанд ва ту ба роҳи ҳақ ҳидоят ёфтаӣ. Ҳамин тавр, ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва ҳамаи муъминон, ки доварӣ ва ҳукм дар бораи гумроҳӣ ва ҳидоят танҳо ба Худои доно супорида шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша ба Худованд таваккул кунад, зеро Ӯ аз ҳама беҳтар медонад, ки кӣ ба роҳи рост рафтааст ва кӣ гумроҳ шудааст.

— Ҳеҷ кас наметавонад худро беҳтар аз Худо доварӣ кунад, пас мо бояд аз худситоӣ ва доварии нодуруст дар бораи дигарон парҳез кунем.

— Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки агар мардум ӯро рад кунанд ё бад гӯянд, Худо ҳақиқатро медонад ва Ӯ барои ҳидоятёфтагон кофист.

— Ҳидоят неъмати бузурги Худост, пас бояд ҳамеша аз Худо ҳидоят талаб кунем ва шукргузор бошем.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои баҳсу ҷанҷол дар бораи имон ва куфр, ба Худои доно такя кунем ва кори довариро ба Ӯ вогузорем.