Сураи Аль-Хакка — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• طَغَى الْمَاءُ: Оби тӯфон аз ҳад зиёд баромад ва аз ҳама ҷо баланд шуд.
• الْجَارِيَةِ: Киштие, ки дар рӯи об ҳаракат мекард — киштии Нӯҳ (алайҳис-салом).

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба мардум неъмати худро ёдовар мешавад, ки вақте оби тӯфон аз ҳад зиёд гардид ва тамоми заминро фаро гирифт, Мо шуморо — яъне падарону бобоёни шуморо, ки дар сулбҳои онҳо будед — дар киштие ҳамл кардем, ки он киштии Нӯҳ (алайҳис-салом) буд ва ба фармони Мо дар рӯи об ҳаракат мекард. Ин киштӣ сабаби наҷоти мӯъминон ва ғарқ шудани кофирон гардид, то ин воқеа барои шумо ибрат ва панд бошад ва ҳар гӯше, ки қобили ҳифз ва дарк аст, онро нигоҳ дорад ва аз он панд гирад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд ҳатто падарону бобоёни моро дар вақти хатар аз ғарқшавӣ нигоҳ дошт, то насли инсонӣ идома ёбад — ин нишонаи раҳмат ва ғамхории Ӯ ба бандагонаш аст.
• Қудрати Худованд номаҳдуд аст: Ӯ метавонад обро аз ҳад зиёд кунад ва ҳамон обро воситаи наҷот қарор диҳад — ин ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Ӯ бовар кунем.
• Ин воқеа ибратест барои ҳамаи наслҳо: ҳар кас бояд аз таърихи гузаштагон панд гирад ва ба роҳи рост қадам гузорад.
• Худованд мехоҳад, ки мо неъматҳои Ӯро ба ёд орем ва шукргузор бошем — зеро шукр неъматро зиёд мекунад ва ба ислом меҳру муҳаббат меафзояд.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи имон ва итминон ба Худованд ҷалб мекунад, зеро мебинем, ки Ӯ ҳатто наслҳои ояндаро дар нақшаи раҳмати худ дохил кардааст.