Сураи Аль-Хакка — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصُّورِ (Сур): шохе (карнае) бузург, ки фариштаи муваккал ба он дамида, бо фармони Аллоҳ садо медиҳад.
• نُفِخَ (нуфиха): дамида шуд.
• نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ (нафхатун воҳида): як дамидан, як бор дамидан.

1. Тафсири оят:

Пас он гоҳ ки фариштаи муваккал ба дамидан дар он шохи бузург як бор дамид, ин дамидани ягона оғози рӯзи қиёмат аст. Ин нафхаи аввал аст, ки бо он ҳамаи махлуқоти рӯи замин ҳалок мешаванд ва ҳаёти дунё ба поён мерасад. Дар он лаҳза замин ва кӯҳҳо аз ҷойҳои худ бардошта шуда, пора-пора ва майда-майда карда мешаванд, осмон шикоф мехӯрад ва сустю беқувват мегардад, фариштагон дар канору атрофи он меистанд ва ҳашт фариштаи бузург арши Парвардигори туро болои сари худ мебардоранд. Дар он рӯз ҳамаи одамон барои ҳисобу ҷазо ба пешгоҳи Аллоҳ пешниҳод мешаванд ва ҳеҷ чизи пинҳонӣ аз Ӯ пӯшида намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи мо ба сӯи Аллоҳ бармегардем, бинобар ин бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро ва фоний аст ва бояд дили худро ба охират бидӯзем.
• Нишон медиҳад, ки Аллоҳ тавонои мутлақ аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест, пас бояд танҳо ба Ӯ таваккал кунем.
• Ин оят моро ба тавба ва амали нек ташвиқ мекунад, зеро ҳеҷ кас аз ҳисоби рӯзи қиёмат гурехта наметавонад.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд, ки ин худ неъмати бузург аст.