Сураи Аль-Хакка — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «يَحُضُّ» — тарғиб мекунад, ташвиқ мекунад, дигаронро ба корӣ водор месозад.
• «طَعَامِ» — хӯрок, таом.
• «الْمِسْكِينِ» — мискин, яъне шахси ниёзманду муҳтоҷ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе аз гунаҳгорон аст, ки дар рӯзи қиёмат ба онҳо фармон дода мешавад, ки онҳоро гирифта, ба ҷаҳаннам бибаранд. Яке аз сифатҳои бади онҳо ин буд, ки дар дунё на танҳо худашон ба мискинон хӯрок намедоданд, балки дигаронро низ ба ин кор тарғиб намекарданд ва ба онҳо кӯмак намерасонданд. Онҳо на ба худ лозим медонистанд, ки ба ниёзмандон хӯрок диҳанд ва на дигаронро ба ин амали нек водор месохтанд. Ин оят нишон медиҳад, ки беэътиноӣ ба ҳоли мискинон ва тарк кардани тарғиб ба хайр, гуноҳи бузург аст ва сабаби ҳалокат мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ислом ба кӯмак ба ниёзмандон ва дастгирии мискинон аҳамияти калон медиҳад.
• Танҳо худамон некӣ кардан кофӣ нест, балки бояд дигаронро низ ба некӣ тарғиб кунем.
• Беэътиноӣ ба ҳоли муҳтоҷон ва надоштани дили меҳрубон сабаби азоби охират мегардад.
• Диндории ҳақиқӣ дар амал зоҳир мешавад, на танҳо дар сухан.
• Ин оят моро водор месозад, ки дар ҷомеа ба ҳамдигар кӯмак расонем ва фарҳанги эҳсону саховатро паҳн кунем.