سورت حاقه — آیت 4

د معناوي بيان (معاني الكلمات):

• ثَمُودُ: د صالح عليه السلام قوم.
• عادٌ: د هود عليه السلام قوم.
• القارعة: قيامت، چې د خپلو سختو وېرې او مصيبتونو له امله زړونه ټکوي.

د آيت تفسير:

ثمود (د صالح عليه السلام قوم) او عاد (د هود عليه السلام قوم) دواړو د قيامت ورځه دروغ ګڼله. هغه ورځ چې د خپلو سختو پېښو او مهیب پېښو په وجه د خلکو زړونه په وېره او لړزې سره ټکوي. دوی نه یوازې دا چې د قيامت په راتګ يې شک وکړ، بلکې په ښکاره توګه يې رد کړ او مسخره يې وګڼله. دوی فکر کاوه چې دا خبره ناشونې ده، خو د الله تعالی په امر د دوی سزا راغله او هلاک شول.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې (فواید):

1. د قيامت راتګ حتمي او يقيني دی، او هر هغه څوک چې دا رد کړي، د تېرو قومونو په څېر به د الله له سخت عذاب سره مخ شي.
2. د تېرو قومونو سرنوشت د عبرت ځای دی؛ موږ بايد له دوی څخه درس واخلو او د قيامت د ورځې د راتګ لپاره چمتو واوسو.
3. د قيامت يادونه د زړه د پاکوالي او د ګناهونو څخه د ليرې کېدو سبب ګرځي، ځکه چې د هغې ورځې وېره انسان په نېکو عملونو هڅوي.
4. الله تعالی له خپلو پيغمبرانو سره د دوی د قومونو په هلاکت سره مرسته کړې، چې دا د نېکۍ د حمايت او د باطل د له منځه وړلو ثبوت دی.