Сураи Аль-Хакка — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• كَذَّبَتْ: дурӯғ шумориданд, инкор карданд.
• ثَمُودُ: номи қавми Солеҳ (алайҳис-салом).
• عَادٌ: номи қавми Ҳуд (алайҳис-салом).
• بِالْقَارِعَةِ: рӯзи қиёмат; аз решаи «қаръ» гирифта шудааст, ки маънои сахт задан ва кӯфтанро дорад; рӯзи қиёматро аз он сабаб «қориъа» мегӯянд, ки дилҳоро бо ҳавлиҳои азимаш ба ларза меорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки ду қавми бузурги гузашта — қавми Самуд, ки қавми Солеҳ (алайҳис-салом) буданд, ва қавми Од, ки қавми Ҳуд (алайҳис-салом) буданд — рӯзи қиёматро дурӯғ шумориданд ва онро инкор карданд. Онҳо бовар надоштанд, ки рӯзе меояд, ки мардум барои ҳисобу китоб аз нав зинда мешаванд. Ин рӯзро «қориъа» номидаанд, зеро ҳавлиҳо ва сахтиҳои он дилҳоро ба ларза меорад ва ҳамаи махлуқотро ба ҳайрат мегузорад. Ҳар ду қавм бо вуҷуди он ки паёмбарони худро дида буданд ва нишонаҳои қудрати Худоро мушоҳида карда буданд, боз ҳам ҳақиқатро инкор карданд ва ба инкору саркашӣ идома доданд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори рӯзи қиёмат роҳи қавмҳои пешина буд, ки ба ҳалокат расиданд; пас бояд аз он ибрат гирем ва ба рӯзи қиёмат бовар дошта бошем.
• Қуръон саргузашти қавмҳои гузаштаро баён мекунад, то моро аз анҷоми бади инкор тарсонад ва ба роҳи рост ҳидоят кунад.
• Рӯзи қиёмат рӯзест, ки дилҳоро ба ларза меорад; ёдоварии он моро водор мекунад, ки барои он рӯз омодагӣ гирем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат он қадар бузург аст, ки ҳатто номгузории он — «қориъа» — худ баёнгари ҳавлиҳои азими он аст.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ба инсон оромии дил ва маънии ҳаётро мебахшад ва ӯро ба сӯи некӣ ва адолат ҳидоят мекунад.