سوره حاقه — آیه 7

معانی کلمات:

• سَخَّرَهَا: آن را مسلّط کرد و با قهر و قدرت بر آنان چیره ساخت.
• حُسُومًا: پی در پی و پیاپی، بدون فاصله و وقفه.
• صَرْعَىٰ: جمع «صریع»، به معنای افتادگان و هلاکشدگان بر زمین.
• أَعْجَازُ نَخْلٍ: ریشهها و تنههای درخت خرما.
• خَاوِيَةٍ: خالی و پوک شده، فرو ریخته و پوسیده.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه بیان سرگذشت قوم عاد میفرماید که آنان را با بادی سخت و سرد و طوفانی نابود کرد. این باد را خداوند به مدت هفت شب و هشت روز به صورت پیوسته و بدون هیچ وقفهای بر آنان مسلّط ساخت؛ به گونهای که هیچ مهلت و فرصتی برای فرار یا مقاومت نداشتند. در این مدت، آن باد وحشتناک مردم را از جا برمیکند و بر زمین میافکند تا جایی که همه هلاک شدند. اگر کسی در آن لحظات به آنجا مینگریست، آنان را میدید که بر زمین افتاده و مردهاند، در حالی که اجسادشان مانند تنههای پوسیده و توخالی درختان خرما شده بود که از درون خالی و از بیرون فرو ریخته است. این صحنه، نشانهای از عظمت قدرت الهی و نهایت ذلت و خواری آن قوم سرکش بود.

فواید و درسهای آیه:

• عذاب الهی میتواند به صورتهای گوناگون و در زمانهای مختلف بیاید؛ گاهی با صیحه، گاهی با باد، و گاهی با سایر بلاها، پس انسان هیچگاه نباید از مکر خدا ایمن باشد.
• قدرت خداوند بینهایت است و هیچ قوم و قدرتی نمیتواند در برابر اراده او بایستد؛ حتی قوم عاد که به نیروی بدنی و استحکام خود میبالیدند، با یک باد نابود شدند.
• این آیه هشداری است برای همه انسانها که از نافرمانی خدا بپرهیزند و بدانند که عاقبت ظالمان و مستکبران هلاکت و نابودی است، هرچند مدتی در دنیا مهلت داشته باشند.
• یادآوری این سرگذشتها، سبب عبرت گرفتن مؤمنان و تقویت ایمان آنان به عدالت و قدرت خداوند میشود و آنان را به شکرگزاری از نعمت امنیت و آرامش وامیدارد.