Сураи Аль-Хакка — Оят 7

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• سَخَّرَهَا — онро (бодро) ба онҳо мусаллат кард, яъне ба фармони Худо ба онҳо фиристод ва ба онҳо тобеъ гардонд.
• حُسُومًا — пайиҳам, бефосила ва пайдарпай; ба гунае ки ҳеҷ фосилае дар миёни он набуд.
• صَرْعَىٰ — ҳалокшудагон, бар замин афтодагон.
• أَعْجَازُ نَخْلٍ — танаҳои дарахти хурмо, қисми поёнии танаи нахл.
• خَاوِيَةٍ — холӣ, пӯсида ва аз дарун тиҳӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ин боди сахт ва қаҳрнокро ба фармони худ бар қавми Од мусаллат кард ва онро ба онҳо фиристод. Ин бод ҳафт шаб ва ҳашт рӯз пайиҳам бар онҳо вазид, бе он ки дар миёни он фосилае ё оромише бошад. Он бод онҳоро тамоман несту нобуд кард ва решакан сохт. Пас ту он қавмро дар он шабҳо ва рӯзҳо ҳалокшуда ва бар замин афтода мебинӣ, ки мисли танаҳои пӯсида ва аз дарун тиҳии дарахти хурмо гаштаанд — ҷисмҳои беҷон ва холӣ аз ҳаёт. Ин оят ёдоварӣ аз азоби илоҳӣ бар қавми саркаш ва ибратест барои ҳамаи наслҳо, то бидонанд, ки қудрати Худо бар ҳар чизе комил аст ва ҳеҷ қуввате аз азоби Ӯ гурехтан наметавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳеҷ чиз аз фармони Ӯ берун нест; бод, об, санг ва ҳар падидаи табиат ба амри Ӯ тобеъанд.
• Саркашӣ ва кибр дар баробари паёмҳои Худо оқибати бад дорад, чунон ки қавми Од бо тамоми қувват ва бузургии худ нест шуданд.
• Ин оят дилро нарм мекунад ва инсонро ба тавозуъ ва итоат ба Худо даъват менамояд, то аз сарнавишти қавмҳои гузашта ибрат гирад.
• Ёдоварии неъмати амн ва оромиш дар зиндагӣ, ки бояд шукри Худоро ба ҷо орем ва аз гуноҳу саркашӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то дар дунё ва охират комёб гардем ва аз азоби Худо дар амон бошем.