Сураи Аль-Хакка — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• صَرْصَرٍ: боди сахт ва сард, ки ҳангоми вазидан садои пурзӯр мебарорад.
• عَاتِيَةٍ: бисёр шадид ва аз ҳад гузашта, ки қувваи он аз ҳама гуна андоза берун аст.

1. Тафсири оят:

Ва аммо қавми Од бо боди сахти сард ва пурзӯр нобуд карда шуданд. Ин бод на танҳо сард буд, балки ҳангоми вазидан садои даҳшатнок мебаровард ва қувваи он аз ҳар ҳад гузашта буд. Худованд ин бодро ба онҳо мусаллат кард, то ки онҳоро ба сабаби инкор ва саркашиашон ба азоб гирифтор кунад. Ин бод шадидтар аз он буд, ки инсон тавонад таҳаммул кунад, ва онҳоро тамоман нест кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳар чиз қодир аст ва метавонад бо воситаҳои оддӣ, монанди бод, қавми саркашро нобуд кунад.
• Инсон бояд аз саркашӣ ва инкор дурӣ ҷӯяд, зеро ин ба азоб ва нобудӣ меорад.
• Қудрати Худованд дар офаридаҳои Ӯ, аз ҷумла бод, зоҳир мешавад ва ин боиси афзун шудани имон ва тавозуъ дар баробари Ӯ мегардад.
• Қуръон бо зикри саргузашти қавмҳои пешина моро огоҳ мекунад, ки аз гуноҳ ва саркашӣ парҳез кунем ва ба роҳи рост баргардем.