Сураи Аль-Араф — Оят 34

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أُمَّة (уммат): гурӯҳ, ҷамоат ё насле, ки дар як замон зиндагӣ мекунанд.
• أَجَل (аҷал): муддат, вақти муайяншуда ва мӯҳлати пешакӣ таъйингардида.
• سَاعَة (соат): лаҳза, замони бисёр кӯтоҳ.
• لَا يَسْتَأْخِرُونَ (ло ястаъхирун): ба қафо намеафтанд, дер намекунанд.
• وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ (ва ло ястақдимун): пеш намеафтанд, барвақт намеоянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки барои ҳар як уммат ва ҳар як насл муддати муайяне муқаррар шудааст. Ин муддат ҳам барои зиндагии онҳо дар дунё ва ҳам барои фурӯ рафтани азоб бар онҳост, агар онҳо роҳи куфру такзибро ихтиёр кунанд. Ҳеҷ кас наметавонад ин муддатро тағйир диҳад ё аз он пеш ё дер кунад.

Вақте ки мӯҳлати муқарраршудаи онҳо мерасад, онҳо на метавонанд як лаҳза ба қафо афтанд ва на метавонанд як лаҳза пеш афтанд. Яъне, вақте ки вақти ҳалокат ё марг ё азоб меояд, ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад онро боздорад ё суръат бахшад. Ин оят ҳамчунин ҳушдор ва таҳдидест барои аҳли Макка ва ҳамаи онҳое, ки паёмҳои Худоро дурӯғ мешуморанд, то бидонанд, ки азоби Худо ҳатман меояд ва касе аз он наҷот намеёбад, вақте ки вақташ расад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё муддати муайян дорад ва ҳар як нафас ва ҳар як уммат мӯҳлати худро дорад. Ин боиси он мешавад, ки инсон қадри вақтро донад ва аз он барои амалҳои нек истифода барад.
• Оят нишон медиҳад, ки ҳукми Худо адолатнок ва ҳатмист. Ҳеҷ кас наметавонад аз қазои Худо фирор кунад ё онро тағйир диҳад.
• Ин оят инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро вақте аҷал расад, дигар имкони тавба нест.
• Оят боиси тасаллии дили муъминон мешавад, ки агар золимон дар дунё фурсат ёбанд ҳам, вақти ҳисоби онҳо муайян аст ва аз адолати Худо намегурезанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз азобҳои Ӯ битарсем, то дар роҳи рост қарор гирем ва ба Қуръон ва ислом рӯ орем.