Surah Al-A'raf — Talata 77

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Fa'aqarū an-nāqah: Kanilang pinatay ang babaeng kamelyo sa pamamagitan ng paglaslas sa mga paa nito o pagtaga rito.
• Wa 'ataw: Sila ay nagmalaki at nagmatigas, lumampas sa hangganan ng pagmamalupit at pagsuway.
• 'An amri rabbihim: Tungkol sa utos ng kanilang Panginoon na ipinagbawal sa kanila na saktan ang kamelyo.
• I'tinā bimā ta'idunā: Dalhin mo sa amin ang iyong ipinangangako sa amin na parusa o kaparusahan.

Paliwanag ng Talata:

Matapos ang mahabang pagtawag ni Propeta Salih (sumakanya nawa ang kapayapaan) sa kanyang mga tao na maniwala sa Allah at sumunod sa Kanyang mga utos, at matapos nilang hilingin ang isang himala bilang patunay ng kanyang pagkapropeta, ipinadala ng Allah ang babaeng kamelyo bilang isang dakilang tanda. Ngunit sa halip na maniwala at magpasalamat, sila ay nagpatuloy sa kanilang pagmamatigas at pagmamalupit. Kanilang pinatay ang kamelyo na ipinagbawal sa kanila na saktan, bilang paghamak sa babala ni Salih at pagmamalaki laban sa utos ng kanilang Panginoon. Hindi lamang sila tumanggi na sumunod, kundi sila ay nagmalaki at naghimagsik nang labis.

Pagkatapos ng kanilang masamang gawa, sila ay lalong nagpakita ng kanilang pagmamataas at pangungutya sa pamamagitan ng pagsasabi kay Salih: "Dalhin mo sa amin ang iyong ipinangangako na parusa, kung ikaw ay tunay na kabilang sa mga isinugo ng Allah." Ito ay isang hamon at paghamak, na tila ba hindi sila naniniwala na darating ang parusa, at inaakala nilang sila ay ligtas mula sa kaparusahan ng Allah. Sa pamamagitan nito, kanilang ipinakita ang kanilang lubos na kawalan ng pananampalataya at ang kanilang pagmamalabis sa pagsuway, na siyang naging dahilan ng pagbaba ng matinding kaparusahan sa kanila.

Mga Aral at Benepisyo mula sa Talata:

1. Ang pagmamalaki at pagmamatigas laban sa mga utos ng Allah ay isang malaking kasalanan na nagdadala ng pagkawasak, tulad ng nangyari sa mga tao ni Thamud. Ang sinumang magmalaki laban sa Allah at sa Kanyang mga Propeta ay tiyak na mapapahamak.
2. Ang paghamon sa kaparusahan ng Allah at pagmamadali nito ay tanda ng kawalan ng karunungan at lubos na kamangmangan. Ang kaparusahan ng Allah ay darating sa tamang panahon na Kanyang itinakda, at walang makakapigil dito.
3. Ang mga himala at tanda ng Allah ay dumarating bilang patunay ng katotohanan, ngunit ang mga pusong matigas at mapagmataas ay hindi nakikinabang sa mga ito. Ang pananampalataya ay hindi nakasalalay sa mga himala lamang, kundi sa pagtanggap ng katotohanan nang may kababaang-loob.
4. Ang kuwentong ito ay nagtuturo sa atin na ang pagtitiyaga ng mga Propeta sa harap ng pang-aapi at pangungutya ay isang halimbawa ng matatag na pananampalataya. Tayo ay dapat maging matatag sa pagsunod sa katotohanan, kahit na tayo ay harapin ng mga pagsubok at pangungutya.
5. Ang pagsuway sa mga utos ng Allah, lalo na ang paglabag sa mga ipinagbabawal, ay nagbubukas ng pinto sa mas malalaking kasalanan at nagdadala ng kaparusahan. Ang pagsunod naman ay nagdadala ng kaligtasan at tagumpay sa mundong ito at sa kabilang buhay.