Sure A'râf — Ayet 77

Kelime Anlamları:

• ʿAḳarū (عَقَرُوا): Deveyi kestiler, ayaklarını keserek veya boğazlayarak öldürdüler.
• ʿAtev (عَتَوْا): Büyüklük tasladılar, kibirlenip baş kaldırdılar, haddi aştılar.
• Emr-i Rabbin (أَمْرِ رَبِّهِمْ): Rablerinin emri, yani Allah'ın buyruğu.
• İ'ti-nâ (ائْتِنَا): Bize getir, bize göster.
• Tūʿidunā (تَعِدُنَا): Bize vaad ettiğin şey, yani azap tehdidi.
• Mürselîn (الْمُرْسَلِينَ): Gönderilmiş elçiler, peygamberler.

Tefsir:

Bu âyet, Semûd kavminin azgınlığının ve peygamberleri Hz. Sâlih'e (a.s.) karşı verdikleri meydan okumanın en çarpıcı sahnesini anlatır. Onlara Allah'ın bir mucizesi olarak kayadan çıkarılan o kutsal deveyi, Allah'ın emrini hiçe sayarak kestiler. Bu kesim, sıradan bir hayvan katliamı değildi; aksine, Allah'ın açık bir mucizesini ve peygamberinin davetini ayaklar altına almanın, kibirlenip baş kaldırmanın bir sembolüydü. "ʿAtev" kelimesi, onların sadece itaatsizlik etmediklerini, aynı zamanda büyük bir kibirle Allah'ın emrine karşı diklenip hadlerini aştıklarını ifade eder.

Ardından, o korkunç azabı hâlâ ciddiye almayan bu inatçı topluluk, alaycı bir dille Hz. Sâlih'e (a.s.) dönerek şöyle dediler: "Ey Sâlih! Eğer gerçekten gönderilmiş peygamberlerden isen, bizi tehdit ettiğin azabı haydi getir de görelim!" Bu söz, onların azabı uzak ihtimal gördüklerini ve peygamberin davetini küçümsediklerini gösteriyordu. Sanki azap, onların oyun oynayacakları bir şeymiş gibi meydan okuyorlardı.

Burada ne kadar ibret verici bir tablo var! İnsan, kendisine rahmet ve hidayet için gönderilen bir peygambere karşı böyle bir küstahlıkta bulunabilir mi? Onlara verilen nimetler, gösterilen mucizeler yetmemişti; kalpleri mühürlenmiş, gözleri körleşmişti. Bu meydan okuma, aslında kendi sonlarını hazırlayan bir bedduaydı. Allah'ın azabı, onların bu alaycı sözlerinden hemen sonra, sabah vakti onları yakalayıverdi.

Sevgili kardeşlerim, bu kıssadan almamız gereken büyük dersler vardır. Allah'ın emirlerine karşı kibirlenmek, peygamberlerin ve âlimlerin uyarılarını hafife almak, insanı helâke sürükleyen en büyük sebeplerdendir. Bizler, bu âyetten hisse alarak, Allah'ın rahmet kapısına sığınmalı, O'nun emirlerine teslim olmalıyız. Unutmayalım ki, Allah'ın vaadi haktır; hem iyilik yapanlara olan vaadi hem de azgınlık yapanlara olan tehdidi. Bizler, azabı değil, rahmeti hak eden kullar olmaya gayret edelim. Her an O'na yönelen, O'nun kitabına ve Resûlü'nün sünnetine sımsıkı sarılanlardan olalım. Çünkü kurtuluş ancak O'na teslim olmaktadır.