Сураи Аль-Араф — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْوَزْنُ (ал-вазн): вазн кардан, чен кардани амалҳо.
• يَوْمَئِذٍ (явма изин): дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• الْحَقُّ (ал-ҳаққ): дуруст, адолатнок, бе зулм.
• ثَقُلَتْ (сақулат): вазнин шуд, бартарӣ ёфт.
• مَوَازِينُهُ (мавозинuhу): тарозуҳои ӯ, яъне амалҳои некӯи ӯ.
• الْمُفْلِحُونَ (ал-муфлиҳун): растагорон, комёбон, онҳое ки ба наҷот ва савоб расидаанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат вазн кардани амалҳои бандагон бо адолати комил ва бе ҳеҷ зулме сурат мегирад. Ин вазн кардан ҳақ ва дуруст аст, на ба таври ноҳақ. Пас ҳар касе ки тарозуи амалҳои некӯаш вазнинтар аз гуноҳонаш бошад, яъне ҳасаноташ бар зиёд бошад, онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки ба мурод ва матлаб расидаанд ва аз азобу ҳалокат наҷот ёфтаанд. Ин вазн кардан бо тарозуи воқеӣ ва ҳақиқӣ сурат мегирад, ки Худованд онро муқаррар кардааст, то ҳеҷ кас мазлум нашавад. Ҳар банда тарозуи худро дорад ва амалҳои ӯ бо адлу инсоф чен карда мешаванд. Пас касе ки некиҳояш бар зиёд шавад, аз зумраи растагорон ва комёбон хоҳад буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ ва адолат аст ва ҳеҷ кас мазлум намешавад.
• Ҳар як амали некӯ дар он рӯз вазн дорад ва барои банда муфид аст, бинобар ин бояд ҳама вақт ба амалҳои некӯ кӯшиш кунем.
• Ин оят умедворӣ медиҳад, ки касе ки некиҳояш бар зиёд бошад, ба комёбӣ ва наҷот мерасад.
• Ҳисоби дақиқ ва вазни одилонаи амалҳо моро водор мекунад, ки аз гуноҳу хатоҳо парҳез кунем ва ба сӯи некӯкорӣ биравем.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Худованд бо адолат ва раҳмат бо бандагони худ муносибат мекунад ва барои ҳар амали некӯ савоб медиҳад.