Сураи Аль-Мааридж — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• Ҳамим: хешу табор, наздик, дӯсти наздик ва ғамхор.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ҳар кас ба ҳоли худ машғул хоҳад буд ва ҳеҷ кас аз хешу табори худ ҳол напурсад, ки ту чӣ ҳол дорӣ ва ба ту чӣ расидааст. Ҳар як инсон он қадар дар ғами наҷоти худ ва ҳисобу китоби аъмолаш хоҳад буд, ки на ба падару модар, на ба бародару хоҳар ва на ба дӯсти наздикаш имкон нахоҳад ёфт, ки аз ӯ чизе бипурсад ё ба ӯ кӯмак расонад. Ин оят нишон медиҳад, ки шафоати хешу табор дар он рӯз беасар аст ва ҳар кас танҳо ба амали худаш вобаста мебошад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоби шахсӣ аст ва ҳеҷ кас ба ҷои дигарӣ ҷавобгӯ намешавад.
• Моро водор мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз ба фикри худ ва омодагии амалҳои нек бошем.
• Нишон медиҳад, ки дӯстии ҳақиқӣ ва хешу таборӣ дар дунё бояд ба роҳи некӣ ва тақво бошад, то дар охират фоида бахшад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи адолати Худованд ва масъулияти шахсӣ дар назди Ӯ раҳнамун мекунад ва моро ба сӯи ислом ва амал ба Қуръон ташвиқ менамояд.