Сураи Аль-Мааридж — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• الْجِبَالُ — кӯҳҳо.
• الْعِهْنِ — пашми рангини ҳаллоҷидашуда, ки бод онро пароканда кардааст.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки осмон мисли равғани дӯғоб шуда, ҳолаш тағйир меёбад, кӯҳҳо низ ҳамчун пашми рангини ҳаллоҷидашудае мешаванд, ки бод онро сабук ва пароканда кардааст. Яъне, кӯҳҳое, ки дар дунё бо сахтӣ ва устувории худ машҳур буданд, дар он рӯз он қадар сабук ва беқувват мешаванд, ки мисли пашми рангини ҳаллоҷидашуда дар ҳаво парешон мегарданд ва ҳеҷ устуворӣ ва вазнинии худро нигоҳ дошта наметавонанд. Ин тағйири азим нишонаи он аст, ки қудрати Худованди тавоно ҳама чизро дигаргун месозад ва ҳеҷ чиз дар баробари фармони Ӯ устувор намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунё ва он чи дар он аст, ҳамагӣ гузаро ва фоний аст; ҳатто кӯҳҳои бузург низ дар он рӯз мисли пашми сабук мешаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Худованд бовар кунем ва бидонем, ки Ӯ бар ҳама чиз тавоност.
• Ин оят моро ба сӯи омодагӣ ба рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад ва дар дилҳо тарсу эҳтиром нисбат ба Худовандро зиёд месозад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои такя ба чизҳои зоҳиран устувор, ба амалҳои нек ва ризои Худованд такя кунем, зеро танҳо амали солеҳ дар он рӯз ба кор меояд.
• Ин оят ҳамчунин бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки бо суханони кӯтоҳ ва равшан манзараи рӯзи қиёматро тасвир мекунад ва дилҳоро ба андеша водор месозад.