Сураи Аль-Мааридж — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يُبَصَّرُونَهُمْ: Якдигарро мебинанд ва мешиносанд.
• يَوَدُّ: Орзу мекунад, хоҳиш мекунад.
• الْمُجْرِمُ: Гунаҳкор, яъне кофир ва мушрик.
• يَفْتَدِي: Худро фидия диҳад, яъне барои раҳоӣ аз азоб чизе бидиҳад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат одамон наздикони худро мебинанд ва якдигарро мешиносанд, аммо ҳеҷ кас ба ҳоли каси дигар намерасад ва касе барои касе чизе намегӯяд, зеро ҳавли он рӯз бисёр сахт аст. Дар он ҳангом гунаҳкор — яъне он касе ки сазовори оташ гардидааст — орзу мекунад, ки кош ба ҷои худ фарзандони хешро ба азоб бидиҳад, то ки худаш аз азоби он рӯз наҷот ёбад. Ин нишонаи ниҳояти нотавонӣ ва бечорагии инсон дар он рӯзи бузург аст, ки ҳатто азизтарин касон барои ӯ арзиши фидияро надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба ҷои дигарӣ ҷазо бикашад.
• Мефаҳмонад, ки дӯстдории фарзандон ва наздикон дар дунё набояд моро аз итоати Худо ва тарси Ӯ ғофил кунад.
• Моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем, зеро дар он рӯз на фарзанд, на мол ва на ҳеҷ чиз ба кор намеояд, балки танҳо амали солеҳ ва ризои Худо наҷотбахш хоҳад буд.
• Ин оят инчунин меомӯзад, ки раҳмати Худо ва роҳи ислом роҳи наҷот аст, пас бояд қадри имконро ғанимат донем ва ба сӯи Худо рӯй орем.