Сураи Аль-Мааридж — Оят 16

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «نَزَّاعَةً»: калимаест аз решаи «نَزْع», ки маънои кашидан ва кандани сахт ва бошиддатро дорад.

— «لِّلشَّوَىٰ»: «شَوَىٰ» ҷамъи «شَوَاة» аст, ки ба маънои пӯсти сар ва узвҳои бадан меояд, яъне қисмҳое, ки ҷои марг нестанд, монанди дасту пой ва гӯшу бинӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати оташи дузахро баён мекунад, ки дар ояти пеш аз он зикр шуда буд. Оташи дузах чунон сахт ва сӯзон аст, ки пӯсти сар ва узвҳои баданро бо шиддат меканад ва ҷудо мекунад. Ин оташ на танҳо баданро месӯзонад, балки чунон қавист, ки қисмҳои гӯшт ва пӯстро аз устухон ҷудо менамояд. Ҳар бор ки узвҳо сӯхта ва нест мешаванд, боз ба ҳолати аввал бармегарданд ва аз нав азоб мебинанд, то ин ки азоб абадӣ идома ёбад. Ин ҳолат барои касонест, ки дар дунё аз ҳақ рӯй гардондаанд, амри Худо ва паёмбарашро тарк кардаанд ва молро ҷамъ карда, ҳаққи Худоро аз он напардохтаанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят мӯъминро ба ёди охират ва ҷазои амалҳои бад меорад, то ҳамеша аз Худо битарсад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд.

— Нишон медиҳад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.

— Мӯъминро тарғиб мекунад, ки молу дороии худро дар роҳи Худо сарф кунад ва ҳаққи фақиронро адо намояд.

— Инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо даъват мекунад, зеро то дами марг имкони ислоҳ вуҷуд дорад.

— Дар дили инсон муҳаббат ба Қуръон ва амал ба дастурҳои онро зиёд мекунад, чунки Қуръон роҳи наҷот аз азоби абадиро нишон медиҳад.