Сураи Аль-Мааридж — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• تَدْعُو: нидо мекунад, фарёд мезанад.
• أَدْبَرَ: рӯй гардонд, пушт кард.
• تَوَلَّىٰ: рӯй тофт, дур шуд.

1. Тафсири оят:

Дӯзах нидо мекунад ва фарёд мезанад онҳоеро, ки дар дунё аз ҳақ рӯй гардонда буданд ва аз имон ва амали солеҳ дур шуда буданд. Онҳо касоне ҳастанд, ки даъвати паёмбаронро рад карданд, аз роҳи рост рӯй тофтанд ва ба ҷои итоати Худо ва Расули Ӯ, мол ҷамъ карданд ва онро дар хазинаҳои худ нигоҳ доштанд, бе он ки ҳаққи Худоро аз он адо кунанд. Дӯзах ин гуна одамонро бо номҳояшон нидо мекунад ва онҳоро ба сӯи худ мекашад, то азоб ва ҳалокат ба онҳо расад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки оқибати рӯй гардондан аз ҳақ ва дур шудан аз имон ва амали солеҳ, оташи дӯзах аст.
• Одамӣ бояд ҳамеша ба сӯи ҳақ рӯй оварад ва аз роҳи рост дур нашавад.
• Ҷамъ кардани мол ва нигоҳ доштани он бе адои ҳаққи Худо, сабаби ҳалокат мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати Худо ва Расули Ӯ гӯш диҳем ва аз итоати онҳо рӯй нагардонем.
• Ҳар кас бояд дар дунё аз фурсат истифода барад ва ба сӯи Худо тавба кунад, то аз азоби дӯзах наҷот ёбад.