Сураи Аль-Мааридж — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: Ҳаргиз! Не! (калимаи рад ва манъ аст).
• لَظَىٰ: Номи оташи ҷаҳаннам аст, ки шарора ва забона мекашад ва бағоят гарм аст.

1. Тафсири оят:

Ҳаргиз чунин нест, ки кофир орзу мекунад — яъне наметавонад худро бо фидия ва бадал аз азоб бихарад. Ҳамоно оташи ҷаҳаннам, ки «Лазо» ном дорад, шарора мезанад ва меафрӯзад. Ин оташ аз шиддати гармиаш пӯсти сар ва дигар узвҳои баданро канда мебардорад. Ҳамон касеро нидо мекунад, ки дар дунё аз ҳақ рӯй гардонда, тоъати Худо ва Расули Ӯро тарк карда, мол ҷамъ оварда ва дар ганҷинаҳояш нигоҳ дошта, ҳаққи Худоро аз он напардохтааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо адолатнок ва ҳатмист ва касе наметавонад бо мол ё фарзанд аз он халос шавад.
• Оташи ҷаҳаннам бағоят сахт ва таҳаммулнопазир аст, бинобар ин инсон бояд дар дунё аз гуноҳу нофармонӣ эҳтиёт кунад.
• Дар ин оят ёдоварӣ мешавад, ки сарват ва мол агар ҳаққи Худо дар он адо нашавад, сабаби ҳалокат мегардад.
• Инсон бояд ҳамеша ба тоъати Худо ва Расули Ӯ кӯшиш кунад ва аз рӯй гардондан аз ҳақ бипарҳезад.
• Ин оят раҳмату адолати Худоро нишон медиҳад: ҳар кас дар дунё имкони тавба ва ислоҳ дорад, пас бояд пеш аз марг ба сӯи Худо баргардад.