Аль-Мааридж сүрәсе — Аять 25

Сүзләрнең мәгънәләре:

• السَّائِل — сораучы, ягъни мохтаҗлыгын белдереп ярдәм сораучы кеше.
• المَحْرُوم — үзе сорамаган, әмма ярдәмгә мохтаҗ булган, төрле сәбәпләр аркасында ризыктан мәхрүм калган кеше.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә мөэминнәрнең малларында билгеле бер өлеш булуы турында сөйли. Бу өлеш — Аллаһының боерыгы белән билгеләнгән зәкят һәм садакалар. Мөэминнәр бу малны ике төркем кешегә бирәләр:

1. Сораучыларга — үз ихтыяҗын белдереп, ярдәм сорап килүче фәкыйрьләргә. Аларга бирү — мөэминнең бурычы.
2. Мәхрүмнәргә — үзләре сорамаган, ләкин чынлыкта мохтаҗ булган кешеләргә. Алар ярдәм сорарга оялалар, яки төрле сәбәпләр аркасында (авыру, хәлсезлек, эш таба алмау һ.б.) ризыктан мәхрүм калганнар. Аларның хәлен белеп, үзеңә соратып тормыйча ярдәм итү — югары дәрәҗәле изгелек.

Мөэминнәр малларыннан тиешле өлешне бирергә ашыгалар, моны үзләренә зур бәхет һәм Аллаһыга якынлашу юлы дип саныйлар.

Аятьтән алынган файдалар:

• Мөэмин кешенең малында фәкыйрьләрнең хакы бар, шуңа күрә мал — ул ышанып тапшырылган аманат.
• Ислам динендә ярдәм итүнең ике формасы бар: сораучыга да, сорамаучыга да ярдәм итү. Бу — юмартлыкның иң югары дәрәҗәсе.
• Үзе сорамаган, ләкин мохтаҗ булган кешеләрнең хәлен белергә тырышу — ихласлык билгесе, чөнки монда риялылык юк.
• Бу аять мөселманнарны җәмгыятьтәге ярдәмләшү рухына, бер-береңә карата мәрхәмәтле булырга өнди.