Sura Al-Ma'aridż — Werset 25

Znaczenie słów:

• السَّائِلِ — proszący, ten, który zwraca się z prośbą o pomoc materialną.
• الْمَحْرُومِ — pozbawiony, ten, który nie prosi, ale z powodu różnych okoliczności został pozbawiony środków do życia (np. z powodu choroby, utraty pracy, klęski żywiołowej), a mimo to wstrzymuje się od proszenia.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten fragment jest kontynuacją opisu cech ludzi prawych, którzy uniknęli nagany i kary. Bóg Wszechmogący informuje, że w ich majątkach znajduje się określony, obowiązkowy udział — czyli zakat i dobrowolna jałmużna — przeznaczony dla dwóch kategorii osób:

1. Dla proszącego — czyli tego, kto otwarcie zwraca się z prośbą o pomoc, niezależnie od tego, czy jest biedny, czy też znalazł się w trudnej sytuacji. Islam nakazuje odpowiadać na takie prośby, jeśli nie ma podstaw do podejrzeń o kłamstwo.
2. Dla pozbawionego — czyli tego, kto nie prosi, ponieważ zachowuje godność i wstrzemięźliwość, ale w rzeczywistości jest w potrzebie. Taka osoba może być nawet w gorszej sytuacji niż proszący, gdyż jej potrzeba pozostaje ukryta. Wierzący powinien sam szukać takich ludzi i wspierać ich, nie czekając, aż poproszą.

Werset ten podkreśla, że bogactwo nie jest wyłącznie własnością człowieka — jest w nim prawo innych. Człowiek prawy nie traktuje swojego majątku jako czegoś, co ma służyć wyłącznie jego przyjemnościom, lecz jako powierzone mu dobro, z którego ma obowiązek dzielić się z potrzebującymi.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Nauka współczucia i solidarności społecznej — islam buduje społeczeństwo, w którym nikt nie jest pozostawiony sam sobie. Zamożni mają obowiązek dostrzegać potrzeby innych, zarówno tych, którzy proszą, jak i tych, którzy wstydzą się prosić.
2. Wychowanie do hojności i oczyszczenie majątku — oddawanie części majątku oczyszcza serce z chciwości i przywiązania do dóbr materialnych, a samo bogactwo z tego, co nieczyste.
3. Ochrona godności ludzkiej — islam uczy, aby pomagać w sposób, który nie upokarza obdarowanego. Nakaz dostrzegania „pozbawionego” — tego, który nie prosi — jest dowodem na głębokie zrozumienie ludzkiej psychiki i szacunek dla ludzkiej godności.
4. Równowaga między duchowością a życiem materialnym — wierzący nie jest mnichem, który ucieka od świata, ani materialistą, który gromadzi tylko dla siebie. Jest on człowiekiem, który łączy modlitwę z troską o innych, a jego wiara przekłada się na konkretne czyny.
5. Zachęta do poszukiwania potrzebujących — werset uczy nas, abyśmy nie czekali, aż ktoś do nas przyjdzie, ale sami szukali okazji do czynienia dobra. To podnosi poziom duchowy i przybliża do Boga.