Сураи Аль-Мааридж — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

• أَزْوَاجِهِمْ: ҳамсаронашон, занони никоҳии онҳо.
• مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ: он чи дастҳои росташон молик шудаанд, яъне канизони шаръӣ.
• غَيْرُ مَلُومِينَ: маломатшуда нестанд, сарзаниш намешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар он сифатҳои муъминони ростқавл баён гардидааст. Дар оятҳои қаблӣ зикр шуда буд, ки онҳо узвҳои шармгоҳи худро аз ҳаром нигаҳ медоранд. Акнун дар ин оят мефармояд, ки онҳо танҳо нисбат ба ҳамсарони худ ва канизони шаръии хеш маломат намешаванд, яъне наздикшавии онҳо бо ҳамсарон ва канизон дар доираи шариат ҳалол аст ва ҳеҷ гуноҳе надорад. Ин истисно аз қоидаи умумии нигаҳдории шармгоҳ аст, ки Аллоҳ таоло барои бандагонаш роҳи ҳалолро муайян кардааст. Ҳамин тавр, муъминон бояд шаҳвони худро танҳо тавассути роҳҳои ҳалоле, ки Аллоҳ иҷозат додааст, қонеъ гардонанд ва аз ҳаром комилан парҳез кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дастурҳои возеҳ ва табиӣ барои қонеъ гардондани эҳтиёҷоти инсонӣ дорад ва роҳи ҳалолро муайян мекунад.
• Муъминон бояд шаҳвони худро дар доираи шариат нигаҳ доранд ва аз ҳаром парҳез кунанд.
• Ин оят эҳтироми никоҳ ва оиларо таъкид мекунад ва онро роҳи асосии қонеъ гардондани эҳтиёҷоти ҷинсӣ муаррифӣ менамояд.
• Ислом дини меъёру эътидол аст: на монахия ва на бебандуборӣ, балки роҳи миёнаро пеш мегирад.
• Пайравӣ аз дастурҳои Аллоҳ сабаби оромии дил ва покии рӯҳ мегардад.