Сураи Аль-Мааридж — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

• أَيَطْمَعُ: Оё умедвор аст, оё тамаъ мекунад.
• كُلُّ امْرِئٍ: Ҳар як шахс, ҳар як одам.
• مِّنْهُمْ: Аз онҳо (яъне аз кофирон).
• أَن يُدْخَلَ: Ки дохил карда шавад.
• جَنَّةَ نَعِيمٍ: Биҳишти пурнеъмат, боғи неъматҳои ҷовидонӣ.

1. Тафсири оят:

Оё ҳар як шахси кофир аз онҳо тамаъ мекунад ва умедвор аст, ки ба биҳишти пурнеъмат дохил карда шавад ва дар он ҷо аз неъматҳои ҷовидонӣ баҳраманд гардад, дар ҳоле ки ӯ бар куфри худ идома медиҳад ва имон намеорад? Ин тамаъи онҳо беасос аст, зеро онҳо ҳеҷ гоҳ ба биҳишт дохил намешаванд. Баъзе аз кофирон мегуфтанд: "Агар охирате ва биҳиште бошад, пас мо аҳли он ҳастем ва дар он ҷо хоҳем буд, зеро Аллоҳ дар дунё ба мо молу фарзанд ва дигар неъматҳо ато кардааст, магар барои он ки аз мо розӣ аст." Ин гуфтори онҳо ботил аст, зеро Аллоҳ онҳоро мисли дигар одамон аз оби ночиз офаридааст, пас чаро бояд онҳо ба биҳишт дохил шаванд, дар ҳоле ки имон наовардаанд?

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тамаъи беҷо ва умедвории ботил натиҷаи хуб надорад. Ҳар кас бояд барои расидан ба биҳишт бо имон ва амали солеҳ кӯшиш кунад.
• Оят огоҳӣ медиҳад, ки неъматҳои дунёвии молу фарзанд нишонаи ризои Аллоҳ нест, балки имтиҳон аст.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳамаи одамон аз як асл офарида шудаанд ва бартарии ҳақиқӣ танҳо бо тақво ва имон аст.
• Оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои орзуҳои холӣ, бояд ба сӯи Аллоҳ рӯ оварем ва аз Ӯ биҳиштро талаб кунем бо амалҳои некӯ.
• Ин оят исломро ҳамчун дини адолат ва ҳақиқат муаррифӣ мекунад, ки дар он ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо мегирад ва ин ба дилҳо умед ва рӯҳбаландӣ мебахшад.