Сураи Аль-Мааридж — Оят 37

1. Маънии калимаҳои муҳтоҷ ба шарҳ:

• عِزِين: ҷамъи «عِزَة» аст, ба маънии гурӯҳҳо ва дастаҳои пароканда, ки ҳар як гурӯҳ алоҳида нишаста суҳбат мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз сураи «Ал-Маъориҷ» аст, ки дар он Худованди мутаъол ҳолати кофиронро тасвир мекунад. Онҳо дар гирду атрофи Паёмбар (с) аз тарафи рост ва чап гурӯҳ-гурӯҳ ва даста-даста ҷамъ шуда, ба сӯи ӯ нигоҳ мекарданд ва бо тамасхур ва ҳайрат суҳбат мекарданд. Ҳар яке аз онҳо ба ин умед буд, ки ба биҳишти неъматҳои ҷовидонӣ дохил хоҳад шуд, ҳол он ки онҳо ин гуна умедҳои беасос доштанд. Худованд дар идомаи оятҳо мефармояд, ки ин кофирон ҳаргиз ба биҳишт дохил намешаванд, зеро онҳо аз оби ночиз офарида шудаанд, мисли дигар одамон, ва бо вуҷуди ин имон наоварданд. Пас аз чӣ рӯй ба ин мартабаи бузург тамаъ доранд?

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ва мухолифон ҳатто дар ҳолати гурӯҳ-гурӯҳ ҷамъ шудан низ аз ҳақиқат дур буданд ва ба Паёмбар (с) бо тамасхур менигаристанд.
• Худованд таъкид мекунад, ки биҳишт танҳо барои муъминон аст ва кофирон ҳаргиз ба он дохил намешаванд, ҳатто агар дар дунё гурӯҳ-гурӯҳ ҷамъ шаванд ҳам.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои тамасхур ва инкор, ба Паёмбар (с) ва китоби Худо гӯш диҳем ва ба роҳи ҳақ гом наҳем.
• Ҳамчунин ин оят ёдовар мешавад, ки ҳамаи одамон аз як маншаъ офарида шудаанд ва ҳеҷ кас бар дигаре бартарӣ надорад, магар бо тақво ва имон.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳадафи асосии ҳаёт ибодат ва бандагии Худованд аст, на ҷамъ шуданҳои беҳуда ва тамасхур кардани дигарон.