Сураи Аль-Мааридж — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَلَّا»: ҳарфи рад ва манъ аст, яъне «не, чунин нест» ё «ҳаргиз нахоҳад буд».
• «مِمَّا يَعْلَمُونَ»: аз он чизе ки онҳо медонанд, яъне аз оби ночиз ва ҳақир.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гумон ва тамаъи кофирон. Онҳо гумон мекарданд, ки ба биҳишт дохил мешаванд ё назди Худо ҷойгоҳи баланд доранд. Худованд мефармояд: Ҳаргиз чунин нест! Мо онҳоро аз он чизе офаридаем, ки худашон медонанд — аз оби ночиз ва ҳақир. Онҳо махлуқоти заифанд ва ба худ нафъу зарар расонда наметавонанд. Пас чӣ гуна метавонанд такаббур кунанд ва худро бартар аз дигарон донанд? Ҳамин ки пайдоиши онҳо аз оби ночиз аст, дигар ҷои фахр ва такаббур намемонад. Онҳо ҳатто ба худ нафъу зарар расонда наметавонанд, пас чӣ гуна метавонанд ба биҳишт дохил шаванд ё назди Худо мартабаи олӣ ёбанд?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро бисёр равшан ва бо мантиқи содда баён мекунад: одам аз оби ночиз офарида шудааст, пас такаббур ва фахр кардан ба ӯ намезебад.
• Ҳамаи одамон дар асли офариниш баробаранд; ҳеҷ кас аз рӯи пайдоиш бартарӣ надорад. Ин ба адолат ва баробарии исломӣ даъват мекунад.
• Оят моро водор мекунад, ки ба Худо таваккул кунем ва худро аз такаббур нигоҳ дорем, зеро қудрати ҳақиқӣ танҳо аз они Худост.
• Қуръон бо чунин баёни содда ва равшан дилҳоро ба сӯи имон ҷалб мекунад ва нишон медиҳад, ки роҳи наҷот дар фурӯтанӣ ва итоат ба Худост, на дар такаббур ва гумонҳои беасос.