Surat Al-Ma'arij — Ayat 39

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• كَلَّا (kallā): tembung panyendhu lan pambatal; tegesé "ora ngono", "dudu kaya sing dikarepaké".
• خَلَقْنَاهُم (khalaqnāhum): "Ingsun (Allah) nitahake dheweke (para manungsa)".
• مِمَّا يَعْلَمُونَ (mimmā ya'lamūn): "saka barang sing padha ngerti" — yaiku saka banyu sing asor lan ora aji (nutfah/manī).

2) Katrangané ayat:

Allah mbantah pangira lan pangangen-angené wong-wong kafir sing padha rumangsa gedhe lan kepéngin mlebu swarga. Pangandikané Allah: "Ora ngono!" — dudu kaya sing padha mbayangaké. Satemené, Ingsun nitahake manungsa saka barang sing wis padha ngerti dhéwé, yaiku saka banyu sing asor lan ora ana ajiné. Wong-wong mau padha kafir marang Allah, nanging isih padha gumedhe lan rumangsa luwih. Kepriyé bisa mangkono, wong sing asalé saka barang sing ora ana ajiné kok malah padha sombong lan ngarep-arep mlebu swarga tanpa iman lan taqwa? Dadi, pantesé manungsa iku andhap asor, ngakoni kekurangané, lan ora gumedhe marang Allah.

3) Piwulang lan faedah sing bisa dijupuk:

• Manungsa iku titah sing ringkih lan asalé saka barang sing ora ana ajiné, mula ora pantes gumedhe lan sombong.
• Swarga iku dudu papan sing bisa digayuh mung saka angen-angen utawa pangarep-arep tanpa iman lan amal saleh.
• Ayat iki ngélingaké supaya manungsa padha andhap asor, ngakoni kaluputané, lan gelem manut marang Allah.
• Kanthi ngerti asal-usulé dhéwé, manungsa bakal luwih gampang nampa bebener lan gelem mlebu ing dalané Islam.
• Islam mulangake supaya ora sombong, amarga kabèh manungsa iku padha waé ing ngarsané Allah, sing mbédakaké mung iman lan taqwané.