Surja Nuh — Ajet 16

Kuptimet e fjalëve:

• fîhinne: në to (në qiejt) – domethënë në qiellin e dynjasë.
• nûran: dritë që ndriçon natën.
• sirâjen: llambë ndriçuese, si fener që ndriçon ditën.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, në kuadër të argumenteve të Tij madhështore që i paraqet popullit të Nuhit a.s., përmend krijimin e qiejve të shtatë, njëri mbi tjetrin në harmoni të përsosur. Pastaj tregon se në këta qiej, e veçanërisht në qiellin e dynjasë, Ai e krijoi Hënën si dritë që ndriçon natën për banorët e Tokës, duke ua lehtësuar atyre orientimin dhe duke ua zbukuruar errësirën. Ndërsa Diellin e krijoi si një llambë të ndritshme, që lëshon dritë të fortë dhe nxehtësi, me anë të së cilës njerëzit shohin gjatë ditës, dallojnë gjërat dhe përfitojnë nga dobia e tij për jetën e tyre. Ky dallim midis dritës së Hënës dhe dritës së Diellit tregon urtësinë e madhe të Krijuesit, i cili i ka rregulluar gjërat në mënyrë të përsosur për interesin e krijesave të Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Madhështia e fuqisë së Allahut në krijimin e qiejve dhe trupave qiellorë, gjë që e fton njeriun të mendojë dhe të reflektojë për Krijuesin e tij.
2. Njohuria e mirësisë së Allahut ndaj robërve të Tij, duke ua bërë Hënën dritë për natën dhe Diellin llambë për ditën, që t'u plotësohen nevojat e jetës.
3. Nxitja për të vëzhguar universin dhe për të menduar në krijimin e tij, sepse kjo e rrit besimin dhe e afron robin te Zoti i tij.
4. Mësimi se çdo gjë në këtë univers ka një rol dhe një urtësi, dhe se Allahu nuk ka krijuar asgjë kot, gjë që e bën njeriun ta falënderojë Zotin e tij dhe t'i nënshtrohet Atij me dashuri dhe respekt.