Сураи Аль-Муддассир — Оят 14

1. Маъонии калимаҳо:

• «وَمَهَّدتُّ»: аз решаи «م-ه-д»، маънояш ҳамвор кардан, омода кардан, осон намудан аст. Дар ин ҷо маънои фароҳам овардани шароити мусоид ва васеъ кардани рӯзӣ ва зиндагӣ аст.
• «تَمْهِيدًا»: масдари таъкидӣ аст, ки маънои «ба таври комил ва пурра ҳамвор ва омода кардан»-ро мерасонад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ба ин шахс (Валид ибни Муғайра) дар зиндагӣ, рӯзӣ ва фарзандон фарохии комил ато кардем. Мо барои ӯ ҳамаи воситаҳои осоиш ва некӯаҳволиро дар дунё муҳайё сохтем, то ки зиндагии ӯ ҳамвор ва бе мушкил бошад. Ба ӯ молу сарват, фарзандони ҳозиру нозир ва умри тӯлонӣ додем ва ҳамаи роҳҳои зиндагиро барояш осон гардонидем. Ин ҳама неъматҳо аз ҷониби Мо буд, то ки ӯ шукр гузорад ва ба сӯи имон биёяд. Аммо бо вуҷуди ин ҳамаи неъматҳо, ӯ ба Худо куфр овард ва ҳақро инкор кард. Пас ин фарохии зиндагӣ ва осоиш набояд ӯро ба ғурур ва саркашӣ водор кунад, зеро ҳамаи ин дар дунё аст ва дар охират ҳисоб хоҳад дод.

1. Фавоиди ин оят:

• Худованд неъматҳои дунёро ба бандагони худ ато мекунад, то ки онҳо шукргузор бошанд ва ба сӯи ӯ рӯ оваранд.
• Фарохии рӯзӣ ва осоиши дунё набояд сабаби ғурур ва фаромӯш кардани Худо шавад.
• Ин оят ёдоварӣ мекунад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худованд аст ва инсон бояд ҳамеша сипосгузор бошад.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон неъматҳои Худоро барои некӣ ва ибодат истифода барад, на барои саркашӣ ва инкор.
• Ин оят ҳамчунин тасаллие барои муъминон аст, ки агар кофирон дар дунё фарохӣ дошта бошанд ҳам, ин мӯҳлат аст ва натиҷаи ниҳоӣ барои аҳли имон ва тақво аст.