Сураи Аль-Муддассир — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• وَبَنِينَ: писарон, фарзандон.
• شُهُودًا: ҷамъи калимаи "шоҳид" аст, яъне ҳозирон, ҳозиру нозир, онҳое ки доим дар назди падар ҳозиранд ва аз ӯ ҷудо намешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба бандаи худ Муҳаммад (с) мефармояд, ки ба ин шахси саркаш ва ношукр неъматҳои зиёде ато кардаам: молу сарвати фаровон ва писароне, ки ҳамеша дар канори ӯ ҳозиранд, дар Макка бо ӯ зиндагӣ мекунанд ва аз ӯ ба сафарҳои дур ҷудо намешаванд. Ин писарон дар ҳама ҷо бо падари худ ҳозир мешаванд ва ӯро танҳо намегузоранд. Ин ҳама неъматҳоро ба ӯ додам, то ки шукр гӯяд ва ба сӯи имон биёяд, аммо ӯ ба ҷои шукргузорӣ ба Худо куфр варзид ва ҳақро инкор кард. Вай тамаъ дошт, ки Худованд боз ҳам молу фарзандашро зиёд кунад, ҳол он ки вай сазовори ин неъматҳо набуд, зеро ба оёти Худо ва далелҳои равшани ӯ муқобилат мекард ва онҳоро дурӯғ мешумурд. Ба зудӣ Худованд ӯро ба азобе душвор ва хастакунанда гирифтор мекунад, ки дар он ҳеҷ осоише нахоҳад дошт. Ин оят дар бораи Валид ибни Муғайра аст, ки душмани сарсахти ҳақ буд ва бо Худо ва расулаш ба муҳориба бархоста буд. Ин ҷазо барои ҳар касе аст, ки ба ҳақ муқобилат мекунад ва онро тарк менамояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд неъматҳои худро ба бандагонаш ато мекунад, то ки онҳо шукргузор бошанд ва ба сӯи ӯ рӯ оваранд.
• Молу фарзанд ва сарвати дунё набояд сабаби ғурур ва саркашӣ гардад, балки бояд воситаи наздикшавӣ ба Худо бошад.
• Ҳар касе ки ба оёти Худо муқобилат кунад ва ҳақро инкор намояд, сазовори азоби душвор мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки неъматҳои Худоро қадр кунем, шукргузор бошем ва аз саркашӣ ва инкор дурӣ ҷӯем.
• Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки оқибати ношукрӣ ва муқобилат бо ҳақ ҳалокат аст, вале роҳи шукр ва имон ба сӯи саодати ҷовидон мебарад.