Сураи Аль-Муддассир — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• يَطْمَعُ: умедвор аст, тамаъ мекунад.
• أَزِيدَ: биафзоям, зиёд кунам.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки ин шахси саркаш аз ҷониби Аллоҳ таоло неъматҳои фаровон — молу сарват ва фарзандони бисёр — дода шуд, вай боз ҳам тамаъ мекунад, ки Аллоҳ бар ин неъматҳо биафзояд. Ин дар ҳолест, ки вай ба Аллоҳ куфр овардааст ва ҳақро инкор мекунад. Вай гумон мекунад, ки ин неъматҳо ба сабаби шоистагии худи ӯ дода шудаанд ва боз ҳам бештар хоҳад гирифт, аммо ин гумони ботил аст. Аллоҳ таоло ӯро ба ҳоли худ тарк нахоҳад кард ва ба сабаби куфру саркашиаш ӯро ба азоби сахт гирифтор мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои дунёвии инсон ҳаргиз далели ризои Аллоҳ ва ё шоистагии шахс нест; бисёр вақт ба шахсони ношукр ва саркаш низ дода мешавад, то ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.
• Тамаъ ва ҳирси инсон ба молу фарзанд бояд бо шукр ва итоат ба Аллоҳ ҳамроҳ бошад, на бо куфру инкор.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки саркашӣ ва инкори ҳақ оқибати бад дорад ва неъматҳои дунё набояд инсонро аз ёди Охират ғофил кунанд.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва бояд ҳамеша шукргузор бошем ва ба он чӣ дода шудааст, қаноат кунем.