Сураи Аль-Муддассир — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «سَأُصْلِيهِ»: аз феъли «إصلاء» гирифта шуда, маънои «ворид кардан ба оташ» ва «сӯзонидан дар оташ»-ро дорад.

— «سَقَر»: номи яке аз табақаҳои ҷаҳаннам аст, ки аз шиддати сӯзонидан ва гармии сахт маълум аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба касоне, ки ҳақро инкор карда, аз даъвати Қуръон рӯй гардонданд, таҳдид мекунад ва мефармояд, ки Ӯ онҳоро ба оташи «Сақар» ворид хоҳад кард. Сақар яке аз номҳои ҷаҳаннам аст, ки гармии он бениҳоят сахт буда, ҳеҷ чиз дар баробари он тобоварӣ карда наметавонад. Ин оташ на танҳо бадан, балки пӯст ва устухонро низ месӯзонад ва аз шиддати азоб ҳеҷ осоише барои аҳли он намемонад. Ворид шудан ба ин оташ ба маънои он аст, ки инсон тамоми неъматҳои Худоро аз даст дода, ба азоби абадӣ гирифтор мешавад. Ин ҷазо барои он касонест, ки бо ғурур ва кибр аз роҳи ҳақ рӯй гардонданд ва худро аз ҳақиқат беэҳтиёҷ ҳис карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкор ва кибр дар баробари даъвати Ҳақ оқибати бад дорад ва бояд ҳамеша фурӯтан бошем.

— Инсон бояд дарк кунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки аз азоби Худо битарсем ва ба сӯи раҳмати Ӯ бо тавба ва амали нек рӯ орем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва оятҳои он моро ба роҳи рост ҳидоят мекунанд, то аз ғафлат ва саркашӣ дурӣ ҷӯем.

— Ин оят моро ба ёд меорад, ки адолати Худо комил аст ва ҳар кас ба амали худ ҷазо мебинад, вале раҳмати Ӯ барои тавбакунандагон васеъ аст.