Сураи Аль-Муддассир — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «أَدْرَاكَ»: огоҳ кардан, фаҳмондан, ба илм расондан аст; яъне «туро чӣ чиз огоҳ кард?».

— «سَقَرُ»: номи яке аз номҳои оташи ҷаҳаннам аст, ки аз шиддати сӯзонӣ ва ҳарорати сахт ишора мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбар (с) ва ба ҳамаи хонандагон муроҷиат карда, бузургӣ ва ҳавли он оташро таъкид менамояд. Мефармояд: туро чӣ чиз аз ҳақиқати «Сақар» огоҳ кард? Яъне оё медонӣ, ки он чӣ гуна ҷой ва чӣ гуна азоб аст? Ин савол барои он аст, ки андозаи даҳшат ва шиддати он азоби илоҳӣ дар дилҳо ҷой гирад ва кас онро сабук нашуморад. «Сақар» номи оташи ҷаҳаннам аст, ки ҳарораташ бениҳоят сахт буда, ҳеҷ чизро боқӣ намегузорад; гӯштро месӯзонад ва устухонро ҳам таҳти таъсири сӯзонӣ қарор медиҳад, пӯстро тағйир дода, сиёҳ ва сӯхта мегардонад. Нигаҳбонони он фариштагони сахтгир ва қавӣ ҳастанд, ки ба фармони Худо аҳли онро азоб медиҳанд. Ҳамин тавр, оят ҳам огоҳии бузург аст ва ҳам даъват ба андеша: инсон бояд пеш аз расидан ба чунин ҳолат ба худ ояд ва роҳи наҷотро ҷӯяд.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд бузургии азоби Худоро ҷиддӣ бигирад ва онро сабук нашуморад.

— Оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо тарғиб мекунад, зеро Худо пеш аз азоб огоҳ мекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Дарёфт мекунем, ки Қуръон бо суханони кӯтоҳ аммо пурмаъно дилҳоро бедор мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад.

— Ин оят ба мусулмон ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд амалҳои нек анҷом диҳад, то аз чунин азоб эмин бошад.

— Инчунин мефаҳмонad, ки раҳмати Худо васеъ аст: ҳар кас то дами охирин тавба кунад, Худо тавбаашро қабул мекунад ва ин дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.