Surat Al-Muddassir — Ayat 44

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْمِسْكِينَ (al-miskīn): wong mlarat, yaiku wong kang ora duwe apa-apa lan ora bisa nyukupi kabutuhane dhewe.
• نُطْعِمُ (nuṭ'imu): menehi pangan, aweh mangan marang wong liya.
• وَلَمْ نَكُ (wa lam naku): lan ora ana aku (ora tau aku), nuduhake kahanan ing jaman biyen kang terus-terusan.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake pangakune wong-wong kang mlebu neraka nalika padha ditakoni apa sebabe. Salah sijine pangakune yaiku: "Lan ora tau aku menehi mangan marang wong mlarat." Tegese, nalika isih urip ing donya, dheweke ora gelem ngetokake bandha kanggo menehi pangan marang wong kang keluwen lan butuh pitulungan. Ora mung ora menehi pangan, malah ora ngajak-ngajak wong liya supaya padha tulung-tinulung marang wong mlarat. Iki nuduhake yen dheweke ora nggatekake hak-hake wong miskin kang wis dadi kuwajibane. Mula, ora nindakake kabecikan iki dadi salah sijine sebab dheweke kacemplungake ing neraka.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Islam banget ngajeni marang wong mlarat lan mbutuhake pitulungan, mula menehi pangan marang wong miskin iku kalebu amal kang gedhe pahalane.
• Tulung-tinulung marang sesama iku dadi cirine wong mukmin kang bener-bener ngandelake agamane.
• Ninggalake kewajiban sosial marang wong mlarat bisa dadi jalaran mlebu neraka, mula kudu diwaspadai.
• Ayat iki ngelingake supaya kita ora mung mikir babagan ibadah pribadi, nanging uga peduli marang kahanane wong liya kang butuh.
• Kanthi nindakake kabecikan marang wong miskin, kita bisa nyedhaki rahmat lan swarga saka Allah SWT.