Surja El-Kijame — Ajet 27

Kuptimi i fjalëve:

• "mën râqin": kush është ai që e bën *ruqje* (lexim shërues me Kur'an ose lutje) mbi të sëmurin, me shpresë që t'i bëhet mirë.

Tefsiri i ajetit:

Kur shpirti i njeriut që po vdes arrin në majë të gjoksit (në fyt), dhe ai gjendet në agoni të rëndë, të pranishmit që qëndrojnë rreth tij fillojnë të shikojnë njëri-tjetrin dhe thonë: "A ka ndonjë që do ta lexojë mbi të (ruqje) që t'i lehtësojë dhembjet e vdekjes?" Ata kërkojnë ndonjë mjek shpirtëror ose ndonjë njeri të mirë që t'i bëjë lutje, por në atë moment asgjë nuk mund ta ndihmojë atë, sepse ka ardhur çasti i fundit i jetës së tij. Njeriu atëherë e kupton me siguri se po ndahet nga bota dhe se asnjë mjet tokësor nuk mund ta shpëtojë. Kjo është një pamje e tmerrshme që tregon pafuqinë e njeriut përballë vdekjes, kur të gjitha shpresat i humbasin dhe atij i mbetet vetëm takimi me Zotin e tij.

Përfitimet nga ajeti:

• Vdekja është e vërtetë dhe e pashmangshme; askush nuk mund ta shtyjë atë as me mjekim, as me lutje, as me pasuri.
• Njeriu në momentin e vdekjes e kupton dobësinë e tij të plotë dhe se i vetmi që mund ta ndihmojë është Allahu.
• Ky ajet na mëson të përgatitemi për vdekjen duke bërë vepra të mira, sepse pas saj vjen llogaria para Allahut – ose xhenneti ose xhehenemi.
• Na nxit që të mos i lidhim zemrat me këtë botë, sepse ajo është e shkurtër dhe çdo njeri do ta përjetojë këtë moment.