Сураи Аль-Кияма — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «وَقِيلَ»: гуфта шуд.

— «مَنْ رَاقٍ»: кӣ ҳаст, ки дам бизанад ва шифо диҳад? «Роқӣ» ба маънои касе, ки руқя мекунад ва дам мезанад, то бемор шифо ёбад.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки рӯҳи инсон ба болои синааш мерасад ва марг наздик мешавад, баъзе аз ҳозирон ба баъзеи дигар мегӯянд: «Оё касе ҳаст, ки барои ин бемор дам бизанад ва ӯро аз ин ҳолат шифо диҳад?» Ин сухан аз шиддати ҳайрат ва нотавонии онҳост, зеро онҳо мебинанд, ки марг фаро расидааст ва ҳеҷ тадбире коргар нест. Дар ин лаҳза инсон ба яқин мерасад, ки он чи ба ӯ расидааст, ҷудо шудан аз дунёст ва фаро расидани охират аст. Вай фариштагони маргро мебинад ва шиддати охири дунё ба шиддати аввали охират пайваст мешавад. Пас аз ин ҳама, бозгашт ва рафтори бандагон дар рӯзи қиёмат танҳо ба сӯи Худои таъоло аст: ё ба биҳишт ва ё ба дӯзах.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро ба ёдоварии марг ва охират ҳидоят мекунад, то ғурур ва худписандии дунёӣ ӯро аз роҳи рост боз надорад.

— Инсон мефаҳмад, ки дар лаҳзаи марг ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад ӯро аз фармони Худо наҷот диҳад; танҳо Худованд соҳиби ихтиёр аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои такя ба воситаҳо ва одамон, дили худро ба Худои раҳмон бандем ва аз Ӯ шифо ва раҳмат бихоҳем.

— Ёдоварии марг дилро нарм мекунад, инсонро ба тавба ва амали нек тарғиб менамояд ва ӯро ба омодагӣ барои вохӯрӣ бо Парвардигор водор месозад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо суханони кӯтоҳ вале пурмаъно, ҳақиқати бузурги ҳаёту маргро ба дили инсон мерасонад ва инсонро ба андеша ва ҳидоят даъват мекунад.