Сураи Аль-Инсан — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «Ҷазо»: подош ва мукофоте, ки дар баробари амали нек дода мешавад.
• «Сабур»: шикебоӣ ва тоқат кардан дар роҳи итоат, дурӣ аз гуноҳ ва бар тақдири Худо.
• «Ҷаннат»: боғи пурнеъмати абадӣ, ки Худованд барои бандагони некӯкораш омода кардааст.
• «Ҳарир»: абрешими нозук ва фахрноке, ки дар ҷаннат ба биҳиштиён мепӯшонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Меҳрубон дар ин оят хабар медиҳад, ки бандагони некӯкори худро ба сабаби шикебоии онҳо дар дунё подош медиҳад. Онҳо дар роҳи итоати Худо сабр карданд, аз гуноҳҳо худро нигоҳ доштанд ва бар тақдиру озмоишҳои зиндагӣ тоқат варзиданд. Ба ивази ин сабру тоқат, Худованд ба онҳо Ҷаннатро ато мекунад, ки дар он ҳамеша дар неъмат ва хушӣ хоҳанд буд, ва либосҳои абрешини нозук ба онҳо мепӯшонад. Ин подош на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳонӣ низ ҳаст — онҳо дар Ҷаннат аз ҳар гуна дарду ранҷ ва хастагӣ озоданд ва дар фазои пур аз оромиш ва шодӣ зиндагӣ мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Сабр дар роҳи итоати Худо ва дурӣ аз гуноҳ сабаби ба даст овардани Ҷаннат аст.
• Худованд бандагони худро танҳо намегузорад; ҳар як сабри онҳо дар дунё дар охират бо подоши бузург ҷуброн мешавад.
• Ҷаннат ҷои неъматҳои ҷисмонӣ ва рӯҳонӣ аст, ки дар он ҳар он чи дил хоҳад ва чашм бинад, муҳайёст.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳатто дар сахтиҳои зиндагӣ бояд сабр кунад, зеро подоши сабр дар назди Худо бузург аст.
• Либоси ҳарир дар Ҷаннат нишонаи иззату эҳтиром ва фахри бандагони солеҳ аст, ки Худованд ба онҳо ато мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ҷои шикоят аз сахтиҳо, ба Худо таваккал кунем ва дар роҳи некӣ устувор бошем, то сазовори ин подошҳои бузург гардем.