Сураи Аль-Инсан — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• عَبُوسًا — рӯзе, ки дар он чеҳраҳо турш мешаванд аз сахтӣ ва ҳавли он.
• قَمْطَرِيرًا — ниҳоят сахт ва душвор; рӯзе, ки ғам ва ваҳшаташ бениҳоят аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони бандагони некӯкори Худост, ки дар оятҳои пешина зикр шудааст — онҳо таомро бо вуҷуди ниёз ва дӯст доштан ба он ба мискин, ятим ва асир медиҳанд ва мегӯянд: «Мо танҳо барои ризои Худо ва савоби Ӯ ба шумо некӣ мекунем, на барои подоши шумо ва на барои ситоиши шумо». Сипас сабаби ин амали некӯкории худро баён мекунанд ва мегӯянд: «Мо аз Парвардигори худ аз рӯзе метарсем, ки дар он чеҳраҳо аз сахтӣ ва ваҳшати он турш мешаванд ва он рӯз ниҳоят душвор ва пурғам аст».

Яъне, онҳо дар дунё ба Худо итоат мекунанд, ҳуқуқи Ӯро адо мекунанд, ба бандагони Ӯ некӣ мекунанд ва ҳамеша аз ҷазои рӯзи қиёмат метарсанд — рӯзе, ки ҳавли он ба дилҳо роҳ меёбад ва чеҳраҳоро турш мегардонад. Ин тарс аз Худо онҳоро ба амалҳои нек водор мекунад ва аз гуноҳ бозмедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тарси Худо ва андеша аз рӯзи қиёмат бояд сабаби амалҳои нек ва хайрхоҳӣ бошад.
• Некӣ кардан бояд танҳо барои ризои Худо бошад, на барои ситоиш ё подоши мардум.
• Ёдоварии рӯзи қиёмат дилро нарм мекунад ва инсонро ба некӯкорӣ, саховат ва кӯмак ба ниёзмандон ташвиқ менамояд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто бандагони солеҳ низ аз Худо метарсанд ва ҳеҷ кас аз ҷазои Ӯ бехабар набошад.
• Дарёфти он ки роҳи наҷот дар итоат ба Худо, тарси Ӯ ва некӣ ба бандагони Ӯст — ин роҳ ба сӯи биҳишт ва ризои Худост.