Surat Al-Insan — Ayat 12

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَجَزَاهُم : lan Allah paring piwales marang wong-wong mau.
• بِمَا صَبَرُوا : amarga saka apa kang padha disabari.
• جَنَّةً : suwarga.
• وَحَرِيرًا : lan sutra.

2) Tegesing ayat:

Allah paring piwales marang para wong mukmin kang padha sabar ing dalem donya, yaiku sabar anggone nindakake ketaatan, sabar anggone nglakoni kabeh katetepan saka Allah, lan sabar anggone nyingkiri kabeh larangan-larangan. Piwales mau awujud suwarga kang kebak kanikmatan, ing kono padha mangan sakarepe lan nganggo sandhangan sutra kang alus. Kajaba saka iku, Allah uga njaga lan nyingkirake wong-wong mau saka sakabehing kasusahan lan kangelan ing dina kiyamat, sarta paring kabagyan ing ati lan cahya ing rai.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Sabar iku dalan tumuju suwarga. Sapa wae kang gelem sabar anggone nglakoni dhawuhe Allah, sabar nalika ketaman pacoban, lan sabar anggone nyingkiri panggoda, bakal oleh piwales kang gedhe banget saka Allah.
• Suwarga iku panggonan kang kebak kanikmatan tanpa wates, ora mung pangan lan omben, nanging uga sandhangan kang endah kayata sutra, lan kabeh kang nyenengake ati.
• Sabar iku ora mung nampa kanthi pasrah, nanging uga ngupaya tetep ing dalan kang bener sanajan abot. Mula sabar iku kalebu amal kang mulya lan diganjar kanthi ganjaran kang paling dhuwur.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang nggatekake kesabaran lan menehi pangarep-arep marang saben wong mukmin, yen saben kangelan mesthi ana ganjaran kang luwih gedhe lan luwih langgeng.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita diajak supaya saya tresna marang Al-Qur'an lan saya kuwat anggone nglakoni agama, amarga kabeh kang kita lakoni kanthi sabar bakal oleh piwales kang ora bisa dibayangake dening akal manungsa.