Сураи Аль-Инсан — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• مُتَّكِئِينَ: такякунандагон, яъне ба таври ором ва бо иззату эҳтиром нишастагон.
• الْأَرَائِكِ: курсиҳо ва бистарҳои ороста дар хаймаҳо, ки барои подшоҳон ва аҳли иззат омода карда мешаванд.
• زَمْهَرِيرًا: сармои шадид ва тоқатфарсо.

1. Тафсири оят:

Аҳли биҳишт дар он ҷо бар курсиҳои ороста такя зада, дар неъматҳои бузург ва оромиши комил қарор мегиранд. Дар он боғҳо на офтоберо мебинанд, ки гармии онҳоро озор диҳад, ва на сармои сахтеро, ки ба онҳо зарар расонад. Ҳавои он ҷо ҳамеша мӯътадил ва гуворост; на гармои озордиҳанда дорад ва на хунукии тоқатфарсо. Ин ҳолат нишонаи комили неъмат ва оромиш дар ҷаннат аст, ки Худованд ба бандагони некӯкори худ ваъда додааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷои оромиш, иззат ва неъмати комил аст, на ҷои ранҷу машаққат.
• Худованд бандагони солеҳро дар охират бо чунин неъматҳо мукофот медиҳад, ки ин ба мо умед ва шавқ мебахшад барои ибодат ва тоъат.
• Он ҷо ҳаво ҳамеша мӯътадил аст; ин нишон медиҳад, ки Худо ба бандагони худ меҳрубон аст ва ҳатто дар ҷазо низ неъматашро комил мегардонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сӯи некӯкорӣ ва сабр дар роҳи Худо биравем, то ба чунин ҷои пурнеъмат бирасем.
• Ва ин ки Қуръон бо чунин тасвирҳои зебо дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад ва муҳаббати охиратро дар дили инсон зиёд месозад.