Сураи Аль-Инсан — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• دَانِيَةً: наздик, наздикшаванда.
• ظِلَالُهَا: сояҳои он (дарахтони биҳишт).
• ذُلِّلَتْ: ром карда шуд, осон гардонида шуд.
• قُطُوفُهَا: меваҳои он, ки чида мешаванд (ҷамъи "қитф" — меваи чидашаванда).
• تَذْلِيلًا: осонгардонии бузург, бениҳоят сабук кардан.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт сояҳои дарахтон ба сокинони он хеле наздик ҳастанд, то ки аз ҳар ҷое, ки бошанд, сояи онҳо ба онҳо расад ва аз гармии офтоб ва сардии шадид эмин бошанд. Ҳамчунин меваҳои он дарахтон барои онҳо ром ва осон гардонида шудаанд, ба гунае ки ҳар кас бо ҳар ҳолате — хоҳ нишаста, хоҳ хобида ва хоҳ истода — битавонад онҳоро ба осонӣ бичинад ва бихӯрад. Ин неъматҳо барои касонест, ки дар дунё ба тоъат ва ибодат сабр кардаанд; Худованд онҳоро ба биҳиште дохил мекунад, ки дар он ҳар чӣ бихоҳанд, доранд ва дар он ҳеҷ ранҷу машаққате нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои оромӣ ва осоиш аст, на ҷои машаққат; ҳама чиз дар он барои инсон осон ва омода гардонида шудааст.
• Наздикии сояҳо ва ром будани меваҳо ишора ба он аст, ки неъматҳои биҳишт бе заҳмат ва бе интизорӣ ба даст меоянд — баръакси дунё, ки барои ба даст овардани неъматҳо бояд заҳмат кашид.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё ба тоъати Худо сабр кунад, дар охират ба чунин неъматҳои бузург ва осонӣ ноил мегардад.
• Ин гуна тасвирҳо дили инсонро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон ояндаи нек ва пур аз неъматро барои бандагони солеҳ ваъда медиҳад.