Сураи Аль-Инсан — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• قَوَارِيرَ: ҷамъи «қорӯра», яъне шишаҳо ё зарфҳои шишагин.
• مِن فِضَّةٍ: аз нуқра.
• قَدَّرُوهَا: онро андоза карданд, яъне ба андозаи муносиб муайян намуданд.
• تَقْدِيرًا: андоза кардан, муайян кардан.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло васфи нӯшокиҳои биҳиштӣ ва зарфҳои онро баён мекунад. Гуфта мешавад, ки ин зарфҳо қорӯраҳое ҳастанд, ки дар сафо ва равшанӣ мисли шишаанд, аммо аз нуқра сохта шудаанд — яъне дар биҳишт чизҳое ҳастанд, ки дар дунё монанди онҳо вуҷуд надорад; на шишаи оддӣ ва на нуқраи оддӣ, балки омезише аз сафои шиша ва дурахши нуқра. Ин зарфҳоро хизматгорони биҳишт ба андозаи дақиқ муайян мекунанд, на камтар ва на зиёдтар аз он чӣ нӯшандагон мехоҳанд ва ба он ниёз доранд. Ҳар кас ба қадри хоҳиш ва талаби худ онро пур мекунад, ва ин аз камолоти неъматҳои биҳиштӣ аст, ки ҳеҷ камбуде надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳиштӣ аз ҳадди тасаввури инсон болотар ва беҳтаранд; онҳо на танҳо зиёданд, балки ба андозаи дақиқ ва мувофиқи хоҳиши аҳли биҳишт омода мешаванд.
• Ин оят моро ба сӯи шавқу рағбат ба биҳишт ва амалҳои некӯ ҳидоят мекунад, зеро Аллоҳ таоло барои бандагони солеҳ чунин неъматҳои олӣ омода кардааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Аллоҳ таоло дар ҳар чиз андоза ва тадбир дорад; ҳатто дар биҳишт ҳар чиз ба андозаи муносиб ва мувофиқи хоҳиши бандагони некӯкор муҳайё мешавад.
• Ин оят дили инсонро ба суи имон ва тоъат гарм мекунад, то ки ӯ ба саодати ҷовидон ва неъматҳои бепоёни биҳиштӣ ноил гардад.